آیا Rockstar توانسته در یک سال فاصله بین دو نسخه GTA انتظارات را بر طرف کند؟

بازی Grand Theft Auto: Vice City در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۲ برای PlayStation 2، در مه ۲۰۰۳ برای Windows و در دسامبر ۲۰۰۳ برای Xbox عرضه شد. این بازی، ساخته Rockstar North بر پایه موتور RenderWare، دومین نسخه سه‌بعدی مجموعه و جانشین مستقیم GTA III محسوب می‌شود و با نمره‌ی ۹۵ از ۱۰۰ در متاکریتیک، نه‌تنها به‌عنوان بالاترین‌امتیازترین بازی PlayStation 2 در سال ۲۰۰۲ شناخته شد، بلکه در میان بازی‌های PC سال ۲۰۰۳ نیز بالاترین امتیاز را کسب کرد. این بازی با فروش بیش از ۱۷ و نیم میلیون نسخه، پرفروش‌ترین بازی ویدئویی سال ۲۰۰۲ در ایالات متحده آمریکا نیز لقب گرفت.

داستان بازی، تامی ورچتی (Tommy Vercetti) را دنبال می‌کند؛ گانگستر ایتالیایی-آمریکایی‌ای که پس از پانزده سال حبس در لیبرتی سیتی، توسط رئیس سابقش، سانی فورلی (Sonny Forelli)، به ویس سیتی (Vice City)، شهری پرزرق‌وبرق و الهام‌گرفته از میامی در سال ۱۹۸۶، فرستاده می‌شود تا یک معامله مواد مخدر را مدیریت کند. اما این معامله به‌طرز فاجعه‌باری به هم می‌ریزد و تامی، بدون پول و بدون محموله، در شهری ناآشنا رها می‌شود؛ ماجرایی که او را به مسیر قدرت‌گیری تدریجی در دنیای جنایی ویس سیتی هدایت می‌کند.

داستان

روایت Vice City را باید نخستین دستاورد واقعی مجموعه GTA در خلق یک روایت سینمایی و کاملاً صداگذاری‌شده دانست. برخلاف شخصیت اصلی خاموش GTA III که هرگز یک کلمه نمی‌گفت، تامی ورچتی نخستین قهرمان کاملاً صداگذاری‌شده این مجموعه بود؛ با صدای بازیگر شناخته‌شده هالیوودی، ری لیوتا (Ray Liotta)، در کنار مجموعه‌ای از ستارگان سینما شامل تام سایزمور، برت رینولدز و دنیس هاپر که نقش‌های فرعی را ایفا می‌کردند. این بازی در مجموع حدود هشت هزار خط دیالوگ دارد که برای زمان خود، حجمی بی‌سابقه در بازی‌های ویدئویی بود. نتیجه، شخصیتی بود که برخلاف قهرمان خاموش نسخه قبلی، از همان لحظات نخست هویت، لحن و شخصیتی منحصربه‌فرد داشت؛ بازیکنان، همان‌طور که یکی از بازبینی‌های کاربری اشاره کرده، احساس می‌کردند خودشان تامی ورچتی هستند.

الهام روایی بازی، که به‌وضوح از فیلم Scarface و سریال تلویزیونی Miami Vice گرفته شده، به آن هویتی کاملاً سینمایی و نوستالژیک می‌بخشد؛ داستان صعود تدریجی تامی از یک مجرم بی‌پول به ارباب جنایی کل شهر، از سوی تقریباً تمام منتقدان به‌عنوان قدرتمندترین و منسجم‌ترین روایت مجموعه تا آن زمان ستایش شد. با این حال، باید منصفانه اشاره کرد که شخصیت‌های فرعی، با وجود بازیگران ستاره‌ای، از نظر عمق شخصیت‌پردازی در سطحی کمتر از شخصیت اصلی باقی ماندند؛ نکته‌ای که برخی بازبینی‌های کاربری، با اشاره به شباهت نسبی کاراکترهای فرعی به یکدیگر، به آن خرده گرفته‌اند.

گیمپلی

از نظر گیم‌پلی، Vice City، بر پایه فرمول انقلابی GTA III بنا شده، اما با افزودن گسترده تنوع و عمق مکانیکی. نقشه شهر، که به‌گفته توضیحات رسمی زمان عرضه، تقریباً دو برابر لیبرتی سیتی در GTA III بود، با بیش از صد مأموریت‌های اصلی و فرعی، فعالیت‌های جانبی متعدد، و برای نخستین‌بار، امکان خرید و مالکیت ملک و کسب‌وکار در بازی، به بازیکن اجازه می‌داد کاملاً در نقش یک سرمایه‌دار جنایی فرو برود. افزودن موتورسیکلت‌ها، هلیکوپترها و قایق‌های قابل‌کنترل، تنوع حرکتی بازی را به‌طور قابل توجهی نسبت به GTA III افزایش داد.

با این حال، منتقدان، حتی در میان ستایش‌های گسترده خود، به چند نقطه ضعف واقعی نیز اشاره کرده‌اند. یکی از بازبینی‌های حرفه‌ای زمان عرضه، به‌طور مشخص اشاره کرده که Vice City، در بهبود کاستی‌های اندک نسخه پیشین، پیشرفت چندانی نداشته» است؛ این به این معناست که مشکلاتی مانند کنترل‌های نسبتاً سفت خودروها و سیستم هدف‌گیری نه‌چندان دقیق، که در GTA III نیز وجود داشتند، در این نسخه نیز بدون تغییر عمده باقی ماندند. برخی بازبینی‌های کاربری همچنین اشاره کرده‌اند که با وجود تنوع محتوا، شهر از نظر مقیاس، نسبت به انتظار برخی بازیکنان (که پیش‌تر نسخه‌های بزرگ‌تر بعدی را تجربه کرده‌اند) کوچک و محدود به نظر می‌رسد.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، Vice City یکی از منسجم‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین هویت‌های هنری کل تاریخ مجموعه را ارائه می‌دهد. بازآفرینی میامی دهه ۱۹۸۰، با رنگ‌های نئونی، معماری آرت‌دکو، ساحل‌های آفتابی و مدهای پرزرق‌وبرق آن دوران، فضایی کاملاً یکپارچه و نوستالژیک خلق می‌کند که به‌طور گسترده، به‌عنوان یکی از نمونه‌های برجسته طراحی اتمسفر در بازی‌های ویدئویی شناخته می‌شود. طراحی وسایل نقلیه نیز، با الهام از خودروهای اسپرت و لوکس دهه هشتاد، به این هویت یکپارچه کمک می‌کند.

اما شاید بتوان گفت قدرتمندترین عنصر هنری این بازی، موسیقی متن آن بود. بازی، با حدود نه ساعت موسیقی در ده ایستگاه رادیویی، که تقریباً سه برابر حجم GTA III بود، شامل آهنگ‌های واقعی هنرمندان شناخته‌شده‌ای مانند مایکل جکسون، اوزی آزبورن و لایونل ریچی بود؛ مجموعه‌ای که از سوی بسیاری از منتقدان و بازیکنان، حتی تا امروز، به‌عنوان یکی از بهترین موسیقی‌های متن کل تاریخ بازی‌های ویدئویی توصیف می‌شود. از نظر فنی، نسخه اولیه بازی، همانند GTA III، با برخی مشکلات جزئی مانند افت نرخ فریم و ظاهر شدن ناگهانی عناصر محیطی (Pop-in) همراه بود؛ مشکلاتی که برخی منتقدان به آن‌ها اشاره کرده‌اند، هرچند تأثیر محسوسی بر ارزیابی کلی بازی نداشتند.

بازی Grand Theft Auto: Vice City را باید نقطه اوج بلوغ هنری و سبک‌شناسانه دوران سه‌بعدی نخستین مجموعه GTA دانست؛ اثری که با ترکیب بی‌نظیر یک قهرمان کاملاً صداگذاری‌شده با بازی ری لیوتا، یک هویت بصری و صوتی منسجم الهام‌گرفته از دهه هشتاد، و شهری دو برابر بزرگ‌تر با تنوع محتوایی عظیم، نه‌تنها انتظارات پس از انقلاب GTA III را برآورده کرد، بلکه به‌طور گسترده از سوی منتقدان در اغلب ابعاد از سلف خود فراتر دانسته شد. موسیقی متن آن، همچنان یکی از نمادین‌ترین مجموعه‌های صوتی تاریخ صنعت بازی محسوب می‌شود. با این حال، حفظ مشکلات کنترلی و فنی نسخه پیشین، در کنار مقیاس نسبتاً محدودتر شهر در مقایسه با نسخه‌های بعدی، نشان می‌دهد این شاهکار نیز بی‌نقص نبود.