ادامه داستان DOOM، این بار وسیع تر از پیش

 بازی Doom Eternal در ۲۰ مارس ۲۰۲۰ توسط استودیوی id Software و با انتشار Bethesda Softworks، برای PS4، Xbox One، PC و Nintendo Switch عرضه شد و بعدها به نسل‌های تازه‌تر کنسول‌ها نیز راه یافت. این بازی، هفتمین نسخه اصلی مجموعه Doom و دنباله مستقیم بازتعریف موفق سال ۲۰۱۶ محسوب می‌شود. هدف اصلی توسعه این نسخه، رفع کاستی‌های نسخه پیشین، افزایش تنوع بصری و گسترش عمق مکانیکی گیم‌پلی بود؛ اهدافی که id Software با جسارت و بلندپروازی کامل دنبال کرد، هرچند نتیجه نهایی، بازخوردی به‌مراتب پیچیده‌تر و دوقطبی‌تر از نسخه پیشین خود در میان طرفداران به همراه داشت.

بازی Doom Eternal بازخوردی بسیار مثبت از منتقدان دریافت کرد و از سوی بسیاری، از نظر خالص گیم‌پلی، حتی برتر از نسخه ۲۰۱۶ ارزیابی شد. با این حال، این بازی، برخلاف اجماع نسبی نسخه پیشین، به یکی از دوقطبی‌ترین آثار کل تاریخ مجموعه در میان جامعه طرفداران تبدیل شد.

داستان

داستان بازی، بار دیگر Doom Slayer را دنبال می‌کند که این‌بار باید از فروپاشی کامل تمدن بشری در برابر تهاجم جهنم جلوگیری کند و نقشه موجودات فرازمینی موسوم به می‌کرها (Maykrs) برای نابودی نسل بشر را خنثی سازد. روایت Doom Eternal، برخلاف رویکرد حداقل‌گرایانه نسخه ۲۰۱۶، به‌طور قابل توجهی گسترش یافته است؛ id Software این‌بار تصمیم گرفت داستان بازی را با جزئیات به‌مراتب بیشتری، از جمله معرفی موجودات می‌کر، تاریخچه سرافیم (Seraphim) و پیشینه خود قاتل Doom، در طول صحنه‌های سینمایی و اسناد کدکس روایت کند. این گسترش، از سوی بخشی از منتقدان و طرفداران با استقبال روبه‌رو شد و به‌عنوان تلاشی برای عمق‌بخشی به جهانی که پیش از این تنها در حد اشاره باقی مانده بود، ستایش شد.

با این حال، این تصمیم، به یکی از پرمناقشه‌ترین جنبه‌های بازی نیز تبدیل شد. درست مانند قضایای DOOM 3 این بازی نیز بخش قابل توجهی از طرفداران قدیمی‌تر را درگیر موضوع گسترش بخش روایی بازی کرد و نقد های دوگانه ای را برای این بازی ثبت کرد؛ برخی استدلال کردند که این فرنچایز هیچ‌گاه برای موفقیت خود به داستان‌سرایی پیچیده نیاز نداشت، و برخی حتی لحن تازه بتزی را شبیه به دنیای وارهمر توصیف کردند که با سادگی جذاب نسخه‌های کلاسیک هم‌خوانی ندارد. چندین نقد تخصصی نیز به‌طور مستقیم توصیه کرده‌اند که صحنه‌های سینمایی بازی تا حد امکان رد شوند، چرا که به باور آن‌ها، دیالوگ‌ها و کارگردانی این صحنه‌ها از کیفیت لازم برخوردار نیستند.

گیمپلی

از نظر گیم‌پلی، Doom Eternal بلندپروازی id Software را در تلاش برای فراتر رفتن از نسخه ۲۰۱۶ به‌وضوح نشان می‌دهد. مهم‌ترین نوآوری این نسخه، بازتعریف کامل مدیریت منابع از طریق یک مثلث منابع است: قاتل Doom اکنون باید به‌طور مداوم میان استفاده از اره‌برقی (برای دریافت مهمات)، آتش‌افکن مچی (برای دریافت زره) و فینیشر ها (برای دریافت سلامتی) جابه‌جا شود؛ سیستمی که مبارزات را به رقصی پیچیده و پرریتم از جابه‌جایی مداوم سلاح‌ها و ابزارها تبدیل می‌کند. این عمق تاکتیکی تازه، از سوی اکثریت منتقدان به‌عنوان تکاملی هوشمندانه و موفق ستایش شده و بسیاری آن را، از نظر خالص تیراندازی، یکی از بهترین بازی‌های تیراندازی اول‌شخص نسل خود توصیف کرده‌اند.

افزودن مکانیزم‌های حرکتی تازه، از جمله پرش دوگانه، شتاب هوایی و بالارفتن از دیوار، امکان طراحی مراحل عمودی‌تر و پیچیده‌تر را فراهم کرده است. با این حال، دقیقاً همین افزوده، به رایج‌ترین و پرمناقشه‌ترین انتقاد وارد بر این نسخه تبدیل شد: بخش‌های پلتفرمینگ. برخلاف نسخه ۲۰۱۶ که حرکت عمودی صرفاً در خدمت کاوش بود، Doom Eternal بخش‌های پلتفرمینگ اجباری و گاه پیچیده‌ای را میان صحنه‌های نبرد قرار داده است؛ رویکردی که از سوی طیف گسترده‌ای از منتقدان و بازیکنان با عباراتی مانند آزاردهنده، نامتناسب با هویت اصلی بازی و حتی بدترین بخش بازی نقد شده است.

دشمن تازه موسوم به مارودر (Marauder) نیز، که بازیکن را وادار می‌کند تنها در یک بازه زمانی مشخص و از فاصله معین به او آسیب بزند، از سوی بخشی از جامعه بازیکنان به‌عنوان طراحی ضدشهودی و در تضاد با فلسفه اصلی آزادی تاکتیکی مجموعه توصیف شده است؛ هرچند برخی دیگر، همین دشمن را چالشی رضایت‌بخش و پاداش‌دهنده برای بازیکنان باتجربه‌تر می‌دانند. حالت چندنفره تازه بازی، موسوم به Battlemode ، نیز، همانند حالت چندنفره نسخه پیشین، با استقبال محدودی روبه‌رو شد و از سوی بسیاری کسل‌کننده و فاقد عمق کافی توصیف شده است.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، Doom Eternal تنوع محیطی به‌مراتب گسترده‌تری نسبت به نسخه پیشین ارائه می‌دهد؛ از خرابه‌های شهرهای زمینی در حال فروپاشی گرفته تا قلمروهای عجیب و فراواقعی جهنم و پایگاه‌های شناور می‌کرها، طراحی هنری بازی ترکیبی موفق از علمی-تخیلی سنتی و فانتزی را در خود جای داده است. این تنوع بصری، از سوی تقریباً تمام منتقدان، حتی آن‌هایی که به گیم‌پلی یا داستان بازی انتقاد داشتند، به‌طور یکپارچه ستایش شده است.

موسیقی متن بازی، بار دیگر ساخته مایک گوردون (Mick Gordon)، از نظر کیفیت خام و انرژی، همچنان در سطح بسیار بالایی قرار دارد و بسیاری آن را یکی از بهترین موسیقی‌های متن این مجموعه می‌دانند. با این حال، لازم به ذکر است که فرآیند تولید این موسیقی، پس از عرضه بازی، با جنجالی عمومی و ناخوشایند میان مایک گوردون و مدیریت صدای id Software بر سر نحوه میکس نهایی و اعتباردهی قطعات همراه شد؛ مناقشه‌ای که هرچند تأثیری بر کیفیت نهایی محصول عرضه‌شده نداشت، سایه‌ای بر پشت‌صحنه ساخت این اثر انداخت. از نظر فنی، بازی در اکثر پلتفرم‌ها عملکردی روان و پایدار ارائه داد، هرچند برخی بازیکنان کنسولی به محدودیت نرخ فریم در برخی حالت‌های گرافیکی اشاره کرده‌اند.

بازی Doom Eternal عنوانی است که با جسارت کامل، تلاش کرد فراتر از تکرار ساده فرمول موفق نسخه ۲۰۱۶ حرکت کند؛ سیستم مثلث منابع و مکانیزم‌های حرکتی تازه، از نظر خالص مکانیکی، عمقی را به مبارزات افزودند که بسیاری آن را تکاملی واقعی برای ژانر تیراندازی اول‌شخص می‌دانند. با این حال، همین بلندپروازی، باعث شد بخش‌های پلتفرمینگ اجباری و گسترش روایی که با هویت سنتی مجموعه هم‌خوانی کامل ندارد، ایراداتی هستند که از طرف طرفداران قدیمی مجموعه مورد انتقاد قرار گرفتند.