فصل اول سریال Batman Caped Crusader به تهیه کنندگی جی جی آبرامز، مت ریوز و بروس تیم در تاریخ ۱ اوت ۲۰۲۴ به صورت یکجا از شبکه آمازون پرایم پخش شد.

این سریال انیمیشنی، ورژنی متفاوت و جدید از بتمن و گاتهام به نمایش گذاشته است و بیشتر از حضور اولیه این کارکتر ها در دنیای کامیک الهام گرفته شده است از ظاهر خود بتمن گرفته تا کتوومن، کلی‌فیس و... .

جالبه که بدانید بروس تیم که سازنده انیمیشن موفق و تحسین شده Batman:The Animated Series می‌باشد اعلام کرده بود که این سری برای کودکان ساخته شده بود و بروس تیم نمیتوانست هرکاری که میخواهد را انجام بدهد برای همین در این سری جدید قرار است نقشه هایش را پیاده کند.

لحن و فضای سریال

از نظر فضای کلی، این سریال تلاش می‌کند بخشی از جادوی Batman: The Animated Series را بازسازی کند. داستان در یک گاتهام بسیار قدیمی‌تر اتفاق می‌افتد؛ چیزی حوالی دهه ۱۹۴۰. آن فضای تاریک، گوتیک و بی‌زمان گاتهام به‌خوبی ارائه شده و باعث می‌شود کاملا در دنیای سریال غرق شوید و حس نوستالژیک Batman: The Animated Series را تجربه کنید.

انیمیشن هم به‌خوبی این فضا را تکمیل می‌کند و در بیشتر مواقع تمیز، جذاب و از نظر بصری جالب است.

اما درباره لحن خود داستان، Batman Caped Crusader گاهی کمی آشفته و نامنظم می‌شود. به نظر می‌رسد سریال دقیقا نمی‌داند می‌خواهد به کدام سمت برود، یک اثر واقعا تاریک، خشن و بزرگسالانه یا یک سریال «برای همه»؟

بعضی قسمت‌ها واقعا وارد فضایی تاریک و جدی می‌شوند که دیدنش لذت‌بخش است، اما این لحن همیشه ثابت نمی‌ماند. گاهی حتی در همان قسمت، شخصیت‌ها شروع می‌کنند مثل یک شخصیت‌های انیمیشن های کودکانه صحبت کردن و رفتار کردن. بعضی اتفاقات غیرواقعی هم رخ می‌دهند که آن‌قدر از منطق فاصله می‌گیرند که دیگر باورپذیر نیستند و حتی کمی خنده‌دار به نظر می‌رسند. لحن Batman: The Animated Series از این نظر بسیار منسجم‌تر بود.

داستان

فصل اول این سریال فقط دارای ۱۰ قسمت می‌باشد و هر قسمت تقریبا ۲۵ دقیقه زمان دارد. در مجموع، زمان زیادی برای روایت داستان وجود ندارد و سریال بیشتر از فرمول «شرور هفته» استفاده می‌کند؛ یعنی در هر قسمت یک شرور جدید معرفی می‌شود که بتمن باید با او روبه‌رو شود.

البته یک داستان کلی و خط داستانی اصلی هم وجود دارد، اما چندان اهمیت زیادی ندارد. این خط داستانی بیشتر به مسیر و تحول شخصیت‌های مختلف مربوط می‌شود، پس بهتر است درباره خود شخصیت‌ها صحبت کنیم.

شخصیت‌ها

احتمالا بحث‌برانگیزترین بخش این سریال، نحوه پردازش شخصیت‌ها است.

در مجموع، شخصیت‌های اصلی، از جمله باربارا گوردون، کمیسر گوردون، بتمن/بروس وین، هاروی دنت و رنی مونتویا، شخصیت‌پردازی قابل‌قبولی دارند. با توجه به اینکه سریال کوتاه است، زمان زیادی برای پرداخت عمیق به آن‌ها نداریم، اما در همین مدت محدود هم شخصیت‌ها تا حد مناسبی پرداخته می‌شوند.

چیزی که درباره نحوه معرفی شخصیت‌ها حائز اهمیت است این است که ویژگی‌های شخصیتی را به زور به مخاطب تحمیل نمی‌کند. در عوض، ما خودمان به‌صورت طبیعی و ارگانیک، از طریق دیالوگ‌ها و رفتارهای شخصیت‌ها، با آن‌ها آشنا می‌شویم.

این موضوع بیش از همه درباره بتمن صدق می‌کند؛ شخصیتی که، در سریال به اندازه کافی حضور ندارد. اما هر بار که بتمن یا بروس وین ظاهر می‌شود و در طول قسمت‌ها کم‌کم با این نسخه از شخصیت آشنا می‌شویم، دیدن آن واقعا جالب است.این بتمن اساسا یک جامعه‌ستیز تمام‌عیار است.

او واقعا اهمیتی به آلفرد نمی‌دهد. مشکلی با آسیب زدن جدی به دشمنانش ندارد، حتی اگر آن‌ها پلیس باشند. به‌عنوان بروس وین آدمی فریبکار و دستکاری‌کننده است و ویژگی‌های بسیار دیگری هم دارد.

این نسخه از بروس وین کاملا توسط هویت بتمن بلعیده شده است. دیدن نسخه‌ای از این شخصیت که از نشان دادن جنبه‌های تاریک، آسیب‌های روانی و جنون لازم برای تبدیل شدن یک انسان به کسی که لباس خفاش می‌پوشد و شب‌ها به شکار مجرمان می‌رود، نمی‌ترسد، واقعا جالب و جدید است.

در مورد شخصیت‌های قهرمان دیگر هم تقریبا همه آن‌ها به اندازه کافی جالب هستند و کمی خاکستری بودن اخلاقی به هرکدام از آنهه اضافه شده تا شخصیت‌های متمایزتری داشته باشند.

شرورها

در مورد شرورها، بسیاری از آنها در مسیرهای نسبتا جالبی قرار گرفته‌اند. در بعضی قسمت‌ها، شرورها را تقریبا نمی‌شناسیم یا فرصت کافی برای دیدن آن‌ها نداریم و به همین دلیل چندان تاثیرگذار نیستند. برای مثال قسمت 7 فصل اول زمانی که شخصیت Onomatopoeia یا آنوماتوپیا برای کشتن کمیسر گوردون وارد عمل میشه هیچ اطلاعاتی از این شخصیت نداریم تنها چیزی که میدونیم اینکه برای کشتن کمیسر گوردون وارد گاتهام شده، اما برخی شخصیت‌های محبوب‌تر از گالری شروران بتمن، برخورد بهتری دریافت کرده‌اند.

این تغییر مسیرها برای بعضی شخصیت‌ها، مثل هارلی کویین، نسبتا خوب جواب می‌دهد؛ اما برای بسیاری دیگر چندان موفق نیست. تغییر جنسیت پنگوئن تصمیمی بحث‌برانگیز است؛ به‌ویژه وقتی دنیای بتمن از همان ابتدا شرورهای زن متعددی را در اختیار داشته است. از سوی دیگر، سریال یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های این شخصیت، یعنی ظاهر زشت و بدشکل او را نیز حذف کرده و در عوض، او را به شخصیتی کاریزماتیک و محبوب در دنیای تئاتر تبدیل کرده است.

تعداد کافی از شروران بتمن ذاتا به سمت رفتارهای نمایشی و تئاتری گرایش دارند و دیگر نیازی نبود پنگوئن هم به یک ستاره نمایشی تبدیل شود. یکی دیگر از شخصیت‌هایی که غیر منطقی بنظر میرسد، کت‌وومن است. سلینا کایل ناگهان تصمیم می‌گیرد تبدیل به یک ابرشرور شود. بعد هم ظرف چند روز، یک لباس مخصوص، سلاح، ماشین و چندین سال مهارت در آکروباتیک، مخفی‌کاری و مبارزه دارد، خب این عجیب بنظر میرسد برای کسی که شناختی از این شخصیت ها ندارد کلی سوال برایش به وجود می‌آید.

جمع‌بندی

در مجموع فصل اول، Batman: Caped Crusader سریال نسبتا خوبی است.

نسخه‌ای جدیدی از بتمن را می‌بینیم که واقعا جالب است و شخصیت‌های دیگر هم به اندازه کافی جذاب هستند که بتوان داستان آن‌ها را دنبال کرد. انیمیشن، فضای کلی و حال‌وهوای سریال هم به یک موضوعی که کمک می‌کرد این بوده که حتی وقتی بتمن روی صفحه نباشد، تماشای سریال همچنان لذت‌بخش و زیبا باشد.

سریال بعد از چند قسمت بالاخره ریتم خودش را پیدا می‌کند و وقتی به آن نقطه می‌رسد، تبدیل به اثری نسبتا لذت‌بخش می‌شود.

چیز فوق‌العاده خاصی نیست، اما ارزش تماشا کردن دارد؛ مخصوصا برای دیدن مسیرهای جدیدی که بعضی از این شخصیت‌های کلاسیک در آن قرار گرفته‌اند.

شروع سریال کمی کند است، اما چنین شروع آرامی می‌تواند زمینه‌ساز یک فصل دوم عالی باشد.

پس امیدواریم فصل دوم بتواند بهتر از این عمل کند.