عنوان Pragmata یک بازی اکشن-ماجرایی علمی‌تخیلی با محوریت سوم‌شخص است که در آینده‌ای نزدیک و در بستر ماه می‌شود. این بازی در تاریخ ۲۴ آوریل ۲۰۲۶ برای پلتفرم‌های PS5 ، Xbos series X/S ، PC و Nintendo switch 2 عرضه شد.

آنچه Pragmata را از بسیاری از عناوین بزرگ‌ امروزی متمایز می‌کند، تعهد آن به روایتی تک‌نفره، کامل و بدون محتوای اضافی است؛ رویکردی که این روزها در میان ناشران بزرگ کمیاب شده است. کپکام با این پروژه نشان داده که همچنان توانایی و اراده لازم برای سرمایه‌گذاری روی آی‌پی‌های کاملاً تازه را دارد، بدون آنکه به فرنچایزهای شناخته‌شده‌ای مانند رزیدنت ایول یا دویل می کرای متکی باشد.

داستان

داستان بازی از جایی شروع میشود که شخصیت اصلی بازی، هیو ویلیامز، مهندسی است که برای بررسی یک پایگاه معدنی و تحقیقاتی آمریکایی روی ماه به نام کریدل اعزام می‌شود، جایی که ارتباط هوش مصنوعی مسئول پایگاه با زمین به طور ناگهانی قطع شده است. در جریان این مأموریت، او با دیانا، ربات انسان نما در قامت یک دختر بچه، همراه می‌شود و این دو ناچار می‌شوند برای بازگشت به زمین با یکدیگر همکاری کنند.

روایت پراگماتا در نگاه اول ممکن است ساختاری آشنا به نظر برسد؛ مردی خسته و تنها که در سفرهایش با دختری کوچک آشنا می‌شود و از او درس عشق و انسانیت می‌گیرد ، مانند بازی The Last Of Us. اما آنچه این داستان را از کلیشه نجات می‌دهد، صداقت احساسی و عمیقی است که در روابط شخصیت‌ها جریان دارد. رابطه میان هیو و دیانا به‌تدریج و با ظرافت شکل می‌گیرد و در نهایت به لحظاتی می‌رسد که به‌راستی تأثیرگذار و غم‌انگیز هستند ؛ به گونه ای که در طول بازی بازیکن حس پدرانه ای نسبت به دایانا پیدا میکند و در این بخش کپکام به نحو احسنت عمل کرده.

داستان بازی نسبتاً کوتاه است و بسیاری از بازیکنان می‌توانند آن را در یک آخر هفته به پایان برسانند، اما این کوتاهی به معنای سطحی بودن نیست؛ برعکس، فشردگی روایت باعث شده هر صحنه هدفمند و پرمعنا باشد. البته بازی فقط به روایت کات سین ها و باس فایت ها خلاصه نمیشود و سازندگان در تمام نقاط بازی محتوا های زیادی از جمله چالش ها ، آیتم ها ، اسناد و غیره را آماده کرده اند تا بازیکنان بتوانند ساعت ها خود را سرگرم کنند ؛ اما تمام این ها در مقایسه با روایت و داستان اصلی بازی ناچیز محسوب میشوند .

گیم پلی

سیستم مبارزه پراگماتا یکی از خلاقانه‌ترین بخش‌های این بازی است. برخلاف بسیاری از تیراندازهای سوم‌شخص که صرفاً بر عکسالعمل و دقت بازیکن تکیه دارند، پراگماتا مکانیزم هک را به‌عنوان لایه‌ای استراتژیک به مبارزات اضافه کرده است. بازیکن باید پیش از شلیک مؤثر، دشمنان را با حل پازل هایی کوتاه هک کند، که این موضوع ترکیبی منحصربه‌فرد از اکشن و تفکر تاکتیکی ایجاد می‌کند.این سیستم در ابتدا ممکن است گیج‌کننده به نظر برسد و روند یادگیری نسبتاً دشواری دشته باشد، اما پس از تسلط بازیکن بر آن، تجربه‌ای بسیار رضایت‌بخش و متفاوت از سایر بازی‌های مشابه ارائه می‌دهد.

بازی از نظر تنوع دشمنان و طراحی مراحل نیز به‌خوبی عمل کرده و بازیکن را مدام به آزمایش استراتژی‌های جدید ترغیب می‌کند. به گونه ای که هر کدام از دشمنان یا باس فایت های بازی نقطه ضعف خاص خود را دارند و بازیکن برای شکست دادن آنها به تعداد زیادی سلاح و اقزونه های هک دسترسی دارد ، که باعث میشود راه های متفاوتی برای شکست دادن هر دشمن داخل بازی وجود داشته باشد. سیستم سلاح های بازی هم شباهت زیادی به بازی های DOOM دارد که بازیکن یک تفنگ ساده با خشاب بینهایت دارد و دیگر تفنگ های بازی کمیاب و محدود هستند ؛ طرفی دشمن های بازی برخلاف بازی های DOOM تعداد کمتری دارند اما قدرت مند تر هستند که تا حدی به بازی های سولز شباهت دارد و با توجه به میانبر ها و چک پوینت های موجود در بازی میتوان ادعا داشت که بازی الهاماتی هم از بازی های سولز لایک داشته.

گرافیک و طراحی بصری

از نظر بصری، پراگماتا یکی از درخشان‌ترین آثار سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود. محیط‌های بازی ترکیبی از زیبایی‌شناسی پیشرفته با فضایی ویران و ترسناک از ژانر علمی‌تخیلی ارائه می‌دهند. طراحی بصری، نورپردازی و انیمیشن شخصیت‌ها همگی در سطحی بسیار بالا قرار دارند و اتمسفر بازی را به شکلی هوشمندانه تقویت می‌کنند. بازی بر روی PS5 به خوبی اجرا میشود و افت فریم کمی دارد ؛ در PC هم به خوبی اجرا میشود اما بازی VRAM زیادی مصرف میکند و برای داشتن بهترین تجربه گرافیکی به VRAM بالای 8 گیگ نیاز دارید.

نکته قابل توجه دیگر، بهینه‌سازی فنی بسیار خوب بازی است؛ به‌گونه‌ای که حتی با فعال بودن قابلیت‌های پیشرفته‌ای مانند Path Tracing، عملکرد بازی روان و پایدار باقی می‌ماند. جهت‌گیری هنری بازی نیز یادآور آثاری مانند Nier Automata و Dead Space است، در حالی که هویت بصری منحصربه‌فرد خود را نیز حفظ می‌کند.

پراگماتا نمونه‌ای استثنایی از بازی‌های تک‌نفره بزرگ‌بودجه است که این روزها به‌ندرت دیده می‌شود. کپکام با ترکیب داستانی احساسی، گیم‌پلی نوآورانه و طراحی بصری خیره‌کننده، توانسته یک آی‌پی جدید را با موفقیت وارد بازار کند. اگرچه بازی از برخی کاستی‌ها مانند کوتاهی نسبی داستان و دشوار نسبی گیم‌پلی رنج می‌برد، اما این نقاط ضعف در برابر نقاط قوت بازی کم‌رنگ می‌شوند. این بازی به خوبی اثبات کرد که هنوز هم میتوان با ساخت IP های جدید بازی های خوب و موفقی را تولید کرد.

در پایان ، این عنوان یک بازی پر حاشیه و بزرگ نبود ؛ فقط یک روایتگر قصه خوب ، با گیم پلی جذاب و محیطی خیره کننده بود.