تکرار نسخه قبل یا خلاقیتی جدید

بازی Grand Theft Auto 2 در ۲۲ اکتبر ۱۹۹۹ برای PlayStation و Windows، و بعدها برای Dreamcast و Game Boy Colorعرضه شد. این بازی، توسط همان استودیوی DMA Design توسعه یافت، اما از نظر انتشار، نقطه عطف مهمی در تاریخچه این فرنچایز محسوب می‌شود؛ نخستین عنوانی که مستقیماً زیر برند تازه‌تأسیس Rockstar Games منتشر شد، چرا که خود نسخه نخست در سال ۱۹۹۷ هنوز زیر نام BMG Interactive به بازار آمده بود. این بازی با نمراتی متفاوت از سوی نشریات مختلف، از جمله ۶.۸ تا ۶.۹ از ۱۰ در GameSpot و حدود ۶.۷ تا ۷.۳ از ۱۰ در IGN (بسته به پلتفرم)، در مقابل نمره‌ی بالاتر ۸ از ۱۰ در Edge و ۸.۵ از ۱۰ در Game Informer، بازخوردی کلی متفاوت تا نسبتاً مطلوب دریافت کرد و از نظر تجاری نیز موفقیتی متوسط کسب کرد.

داستان بازی، بار دیگر بازیکن را در نقش یک مجرم بی‌نام (که در راهنمای بازی Claude Speed نام‌گذاری شده) قرار می‌دهد که در شهری صنعتی، باید با عضویت در یکی از چندین باند جنایی رقیب، از جمله یاکوزا، مافیای روسیه و گروه‌های مذهبی طنزآمیزی مانند Hare Krishna، به کسب اعتبار و ثروت بپردازد. برخلاف نسخه نخست که در شهرهایی با نام‌های مشخص (Liberty City، Vice City و San Andreas) روایت می‌شد، مکان وقوع این نسخه عمداً نامشخص باقی مانده و صرفاً به یک آینده نزدیک و نامعلوم اشاره دارد.

داستان

روایت Grand Theft Auto 2، حتی در مقایسه با معیارهای نسبتاً حداقلی نسخه نخست، عمق چندانی ندارد؛ بازی همچنان فاقد یک طرح داستانی منسجم یا شخصیت‌پردازی معنادار است و تجربه کلی آن، صرفاً حول محور انجام مأموریت برای باندهای مختلف می‌چرخد. نکته جالب توجه این است که همزمان با عرضه بازی، یک فیلم کوتاه زنده (Live Action) هشت‌دقیقه‌ای با عنوان Grand Theft Auto 2: The Movie نیز توسط خود Rockstar ساخته و منتشر شد تا به‌عنوان مقدمه‌ای داستانی برای بازی عمل کند؛ اما بسیاری از بازبینی‌ها اشاره کرده‌اند که محتوای این فیلم کوتاه، هیچ ارتباط معناداری با روایت واقعی درون بازی ندارد و این ناهماهنگی، حس عدم انسجام روایی را تشدید می‌کند.

مهم‌ترین نوآوری مفهومی این نسخه، سیستم وفاداری به باندها (Gang Loyalty) است؛ بازیکن باید با انجام مأموریت برای یکی از چندین باند رقیب، اعتبار خود نزد آن‌ها را افزایش دهد، اما این امر به‌طور خودکار باعث کاهش اعتبار نزد باندهای رقیب و افزایش خصومت آن‌ها می‌شود. این مکانیزم، که هرگز در هیچ نسخه دیگری از مجموعه GTA تکرار نشد، از سوی اکثریت منتقدان و بازیکنان به‌عنوان یک لایه مفهومی جالب و منحصربه‌فرد ستایش شده است؛ هرچند برخی بازبینی‌های دقیق‌تر نیز اشاره کرده‌اند که تفاوت واقعی میان مأموریت‌های هر باند، از نظر طراحی، محدود است و این سیستم، بیشتر در سطح مفهومی جذاب است تا در اجرای عملی.

گیمپلی

از نظر گیم‌پلی، Grand Theft Auto 2 بهبودهای فنی و مکانیکی قابل‌توجهی نسبت به نسخه نخست ارائه می‌دهد؛ بهره‌گیری از تکنولوژی اولیه سه‌بعدی با وجود حفظ دیدگاه کامل از بالا، امکان بزرگ‌نمایی و کوچک‌نمایی پویای دوربین، چرخش نرم‌تر شخصیت‌ها و اشیا، و جلوه‌های نورپردازی واقعی از چراغ‌های خیابان و خودروها را فراهم کرد؛ پیشرفت‌هایی که نسخه قبلی به‌طور کامل فاقد آن‌ها بود. سرعت کلی گیم‌پلی نیز، به‌گفته بسیاری از بازیکنان، سریع‌تر و شسته‌رفته‌تر از نسخه نخست است.

با این حال، رایج‌ترین و پایدارترین انتقاد وارد بر این بازی، دقیقاً همان مشکلی است که نسخه نخست نیز از آن رنج می‌برد: کنترل‌های موسوم به کنترل تانکی (Tank Controls) برای حرکت شخصیت پیاده، که از سوی طیف گسترده‌ای از منتقدان، از جمله IGN، همچنان ناشیانه و مانعی برای لذت کامل از گیم‌پلی خوب زیربنایی بازی توصیف شده است. منتقد IGN، رسانه ای دیگر، این وضعیت را دقیقاً این‌گونه خلاصه کرده که در این بازی، گیم‌پلی خوب، توسط انتخاب‌های ضعیف در کنترل و گرافیک، به‌شدت محدود شده است». انتقاد دیگری که به‌طور گسترده در بازخوردهای همان دوران مطرح شد، ناتوانی بازی در نوآوری کافی نسبت به فرمول نسخه نخست بود؛ بسیاری از منتقدان معتقد بودند این نسخه، با وجود پرداخت‌های فنی بهتر، از نظر هسته اصلی گیم‌پلی، تفاوت بنیادینی با گذشته خود ندارد.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، Grand Theft Auto 2، با وجود بهره‌گیری از فناوری اولیه سه‌بعدی برای جلوه‌های نورپردازی و چرخش نرم‌تر عناصر، از نظر طراحی کلی محیط و شخصیت‌ها، تفاوت محسوسی با نسخه نخست نداشت؛ بسیاری از منتقدان، از جمله جف گرستمن از GameSpot، گرافیک بازی را نسبتاً ساده توصیف کردند و IGN آن را متوسط، در بهترین حالت ارزیابی کرد؛ هر دو منتقد به‌طور مشخص اشاره کردند که تفاوت بصری میان این نسخه و نسخه قبل آن، به‌سختی قابل‌تشخیص است.

با این حال، یکی از نقاط قوت ثابت و مکرراً ستایش‌شده این نسخه، موسیقی متن و ایستگاه‌های رادیویی آن بود؛ منتقدان و بازیکنان به یک اندازه، کیفیت موسیقی و طنز ایستگاه‌های رادیویی تازه بازی را، در ادامه هویت صوتی قدرتمندی که از نسخه نخست آغاز شده بود، ستایش کردند؛ عنصری که حتی در میان انتقادات گسترده به بخش بصری، به‌طور ثابت از تمجید برخوردار بود.

 بازی Grand Theft Auto 2 را باید دنباله‌ای دانست که، با وجود بهبودهای فنی واقعی در روانی گیم‌پلی و معرفی مفهومی جالب مانند سیستم وفاداری باندها، در نهایت نتوانست از سایه فرمول نسخه نخست به‌طور کامل فاصله بگیرد. بسیاری از منتقدان زمان عرضه، دقیقاً همین موضوع را اصلی‌ترین ضعف بازی توصیف کردند؛ تصمیم DMA Design برای حفظ کامل کنترل‌های تانکی مشکل‌دار و دیدگاه کاملاً از بالا، در حالی‌که سایر جنبه‌های فنی بازی پیشرفت کرده بودند، باعث شد این نسخه بیشتر به یک بازپرداخت صیقل‌خورده از ایده‌های موجود شباهت داشته باشد تا یک جهش واقعی رو به جلو.