نقد و بررسی بازی Dark Souls 2

بازی Dark Souls 2 در سال ۲۰۱۴ توسط استودیوی FromSoftware برای PS3 ، Xbox 360 و PC عرضه شد و بعدها در آوریل ۲۰۱۵ به همراه Scholar of the First Sin برای PS4، Xbox one و PC بازنشر گردید. برخلاف دو نسخه دیگر مجموعه دارک سولز ، هیدتاکا میازاکی این‌بار تنها نقش نظارتی داشت و کارگردانی اصلی پروژه برعهده یویی تانیمورا و تومو‌هیرو شیبویا بود؛ تصمیمی که به‌طور مستقیم بر هویت نهایی بازی تأثیر گذاشت و آن را از نظر بسیاری از طرفداران ، به محصولی متفاوت از آثار میازاکی تبدیل کرد.

داستان بازی در قلمرو Drangleic روایت می‌شود ؛ سرزمینی که بازیکن در نقش Bearer of the Curse برای یافتن درمانی برای بیماری نامردگی خود وارد آن می‌شود. دارک سولز ۲ به‌عنوان بحث‌برانگیزترین و دوقطبی‌ترین عنوان کل مجموعه سولز لایک معرفی شود ؛ بازی‌ای که در زمان عرضه عملکرد خوبی داشت ، اما در سال‌های پس از آن ، طرفداران را به دو دسته کاملاً متضاد تقسیم کرد : گروهی که آن را ضعیف‌ترین نسخه مجموعه می‌دانند و گروهی دیگر که معتقدند این بازی ، به دلیل عمق و تنوع محتوایی‌اش ، غیرمنصفانه مورد قضاوت قرار گرفته است

داستان

روایت دارک سولز ۲ به‌طور آگاهانه از خط داستانی مستقیم نسخه نخست فاصله می‌گیرد و داستانی نسبتا مستقل ، هرچند در همان جهان ،را روایت می‌کند. این استقلال روایی، از سوی برخی طرفداران به‌عنوان فرصتی برای گسترش دنیای بازی ستایش شده است ؛ مفاهیمی مانند چرخه ابدی پادشاهانی که به‌دنبال قدرت به جنون می‌رسند ، و ایده تکرار تاریخ در قالب شخصیت‌ها و مکان‌های متفاوت ، عمق فلسفی جالبی به مجموعه افزوده‌اند. با این حال ، پیوند این روایت با داستان نسخه نخست ، به‌ویژه در برخی تصمیمات بازی ، از سوی بخش بزرگی از جام با انتقاد جدی روبه‌رو شده است.

داستان بازی به خوبی روایت شده ، شخصیت پردازی ها از عمق کافی برخودار هستند و داستان بازی به خوبی با محیط ادغام شده که روایت غیر مستفیم را به مانند نسخه پیشین به خوبی انجام داده. وجود NPC ها ، به‌ویژه در شهر Majula که به‌عنوان هاب مرکزی عمل می‌کند ، از عمق و پرداخت قابل‌قبولی برخوردارند ، اما به‌طور کلی ، اکثر منتقدان و طرفداران معتقدند که اتمسفر و انسجام روایی دارک سولز ۲ هرگز به عمق و ظرافت نسخه نخست یا نسخه سوم نمی‌رسد. محتوای اضافه‌شده (DLC) بازی، معروف به Crown Trilogy ، شامل سانکن کینگ ، اولد آیرون کینگ و آیوری کینگ ، به‌عنوان یکی از بهترین DLC های کل مجموعه سولز لایک ستایش شده است.

گیمپلی

از نظر گیمپلی و مکانیک های کنترل ، دارک سولز ۲ بی‌تردید پیشرفت خوبی داشته است ؛ تعداد سلاح‌ها ، زره‌ها ، جادوها و گزینه‌های ساخت شخصیت در این بازی ، گسترش یافته است و مکانیزم تازه Power-Stancing ، که امکان گرفتن سلاح‌های دوتایی برای ترکیب حرکات را فراهم می‌کند ، تنوع تاکتیکی بی‌سابقه‌ای به مبارزات می‌بخشد.

با این حال ، این بازی همراه با مشکلات فنی و طراحی واقعی نیز عرضه شد که هنوز هم موضوع اصلی انتقادات هستند. مشهورترین این مشکلات ، هیت‌باکس‌های نادرست و غیرقابل‌اعتماد بازی است ؛ پدیده‌ای که در آن حملات دشمنان ، حتی زمانی که از نظر بصری به نظر می‌رسد به بازیکن برخورد نکرده‌اند ، همچنان آسیب وارد می‌کنند ؛ مشکلی که تا امروز نیز به یکی از پرشکایت‌ترین ایرادهای این بازی بود. سیستم آماری Adaptability ، که سرعت جاخالی و ریکاوری بازیکن را در ساعات ابتدایی بازی به‌طور مصنوعی محدود می‌کند ، نیز به‌عنوان تصمیمی گیج‌کننده و ضدشهودی توصیف شده است که تا رسیدن به سطح مشخصی از این آمار ، حس حرکت بازی را به‌طرزی ناخوشایند سنگین و معلق می‌کند.

طراحی دشمنان بازی به شکل گروه‌های چندنفره و کمین‌های متعدد است ؛ رویکردی که بسیاری آن را افزایش مصنوعی دشواری ، به‌جای طراحی هوشمندانه چالش توصیف می‌کنند ، نکته‌ای که در تضاد مستقیم با فلسفه دشواری منصفانه و مبتنی بر مهارت نسخه نخست قرار می‌گیرد. نسخه Scholar of the First Sin ، جانمایی بسیاری از این دشمنان را بازطراحی کرد و تا حدی این مشکل را کاهش داد ، هرچند مشکلات هیت‌باکس همچنان تا حد زیادی دست‌نخورده باقی ماندند.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، دارک سولز ۲ تنوع محیطی قابل توجهی ارائه می‌دهد ؛ از خرابه‌های باستانی و جنگل‌های تاریک گرفته تا قلعه‌های یخ‌زده و دژهای آتشین ، دامنه مناطق این بازی گسترده‌تر از نسخه نخست است. با این حال، از نظر کیفیت اجرای بصری خالص ، نسخه نهایی عرضه‌شده در زمان انتشار ، از نظر کیفیت نورپردازی و بافت ، افت زیادی نسبت به تریلرهای اولیه و دموهای نمایشگاهی پیش از عرضه داشت ، موضوعی که در زمان خود جنجال قابل توجهی در طرفداران برانگیخت. با اینکه این بازی 2 سال بعد از نسخه نخست عرضه شد ، اما از نظر سیاری کیفیت بصری به مراتب پایین تری از نسخه قبل داشت و این مسئله به وضوح دیده میشد ؛ بافت های بازی مصنوعی تر شدند و از جزئیات کمتری بر خوردار بودند ، همچنین از نظر فنی هم بازی نتوانست به مانند نسخه پیشین عمل کند و مشکلات زیادی داشت .

نسخه Scholar of the First Sin در سال ۲۰۱۵ ، با ارتقای قابل توجه نورپردازی ، جلوه‌های بصری و افکت‌های محیطی ، بخشی از ایرادات بصری بازی را کاهش داد و توانست رضایت نسبی طرفداران را به دست بیاورد . از نظر طراحی هنری نیز، هرچند بازی هنوز اتمسفر منسجم و یکپارچه‌ای ارائه می‌دهد، بسیاری از طرفداران معتقدند که هویت بصری آن، در مقایسه با انسجام هنری خیره‌کننده نسخه نخست، تا حدی پراکنده‌تر و کمتر متمرکز به نظر می‌رسد.

دارک سولز ۲ را باید عنوانی دانست که با وجود حجم عظیم محتوا ، عمق تاکتیکی گسترده و برخی از بهترین DLC های کل مجموعه سولز لایک ، هرگز نتوانست اجماع کاملی مشابه نسخه‌های نخست و سوم در میان طرفداران به دست آورد. تغییر تیم کارگردانی ، مشکلات فنی واقعی مانند هیت‌باکس‌های نادرست ، و تصمیمات طراحی بحث‌برانگیز ، همگی دلایل واقعی و قابل‌درکی هستند که این بازی را از نظر کیفیت ساخت کمتر از دیگر نسخه دانست. با این حال، منصفانه نیست که این بازی را صرفاً یک شکست بدانیم ؛ بسیاری از طرفداران باتجربه‌تر مجموعه ، پس از گذر از منحنی یادگیری متفاوت آن ، دارک سولز ۲ را تجربه‌ای عمیق و پاداش‌دهنده با هویت مستقل خود می‌دانند.