نقد و بررسی بازی Hollow Knight

 بازی Hollow Knight  در ۲۴ فوریه ۲۰۱۷ توسط استودیوی کوچک و مستقل استرالیایی Team Cherry، که در زمان ساخت این بازی تنها از سه نفر تشکیل شده بود ، برای PC عرضه شد و بعدها به PS4 ، Xbox one و Nintendo switch نیز راه یافت. این بازی ، که پروژه‌ای بود در ابتدا با بودجه‌ای بسیار محدود و از طریق کمپین Kickstarter تأمین مالی شد ، به یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های غافلگیرکننده صنعت بازی‌های مستقل تبدیل شد و امروز ، با فروش بیش از پانزده میلیون نسخه ، به یکی از پرفروش‌ترین و تأثیرگذارترین آثار ژانر Metroidvania در تاریخ این صنعت شناخته می‌شود.

Hollow Knight از بهترین بازخوردهای انتقادی سال ۲۰۱۷ را دریافت کرد و امروز ، به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از بهترین و تأثیرگذارترین آثار ژانر Metroidvania در کل تاریخ این صنعت شناخته می‌شود ؛ جایگاهی که با عرضه دنباله بسیار پرانتظار آن ، Hollow Knight: Silksong در سال ۲۰۲۵ ، بار دیگر مورد توجه گسترده قرار گرفت.

داستان

داستان بازی در پادشاهی زیرزمینی و ویران‌شده Hallownest روایت می‌شود ؛ سرزمینی باستانی از حشرات که پس از فروپاشی حکومت پادشاه آن ، به دلیل بیماری مرموزی به نام Infection ، به خرابه‌ای تاریک و پر از موجودات دیوانه و خصمانه تبدیل شده است. بازیکن در نقش Knight ، یک موجود کوچک ، ساکت و بی‌نام ، برای کشف اسرار این پادشاهی فروپاشیده و مقابله با ریشه این عفونت وارد Hallownest می‌شود.

روایت Hollow Knight ، همانند آثار بزرگ ژانر سولزلایک ، تقریباً به‌طور کامل غیرمستقیم و پنهان است ؛ بازی هیچ‌گاه داستان خود را به‌طور مستقیم برای بازیکن تعریف نمی‌کند ، بلکه از طریق دیالوگ‌های کوتاه و مبهم NPC ها ، توضیحات محدود آیتم‌ها و طراحی خود محیط ، بازیکن را وادار به کشف تدریجی تاریخچه غم‌انگیز Hallownest می‌کند. این سبک روایی ، که از سوی بسیاری از منتقدان و طرفداران با آثار FromSoftware مقایسه شده ، عمقی فوق‌العاده به جهان بازی می‌بخشد ؛ داستان‌هایی مانند سرنوشت شاهزاده‌های Hallownest ، ماهیت واقعی Radiance به‌عنوان تهدید اصلی پشت پرده ، و تراژدی شخصی خود Knight ، همگی از طریق کاوش عمیق و صبورانه بازیکن آشکار می‌شوند ، نه از طریق روایت مستقیم.

بخش بزرگی از مهم‌ترین رویدادهای روایی و دانسته‌های جهان بازی ، پشت چالش‌های بسیار دشوار یا مناطق تقریباً غیرقابل‌کشف بدون راهنمای خارجی پنهان شده‌اند ؛ برخی از منتقدان اشاره کرده‌اند که این رویکرد ، هرچند برای بازیکنانی که مایل به صرف ساعت‌ها زمان برای کاوش عمیق و حتی مراجعه به منابع بیرونی هستند تحسین‌برانگیز است ، برای اکثریت بازیکنان عادی می‌تواند به معنای از دست دادن بخش زیادی از عمق واقعی داستان باشد. خود Team Cherry نیز در مصاحبه‌ای درباره Silksong ، این رویکرد را آگاهانه توصیف کرده و گفته‌اند هدف آن‌ها ساختن جامعه‌ای آنلاین حول کشف مشترک این اسرار بوده است.

گیمپلی

از نظر گیم‌پلی ، Hollow Knight در قالب کلی خود یک Metroidvania کلاسیک است ؛ بازیکن در جهانی 2 بعدی و غیرخطی حرکت می‌کند و به‌تدریج با کسب توانایی‌های تازه (مانند پرش دوگانه ، شنای زیر آب یا شکستن دیوارهای خاص) ، به مناطق پیش‌تر غیرقابل‌دسترس راه می‌یابد. با این حال ، باید به‌طور مشخص و مفصل به شباهت‌های عمیق و آگاهانه این بازی با فلسفه طراحی ژانر سولزلایک اشاره کرد ؛ شباهت‌هایی که از سوی منتقدان و طرفداران به‌طور مکرر مورد بحث قرار گرفته و برخی حتی این بازی را Metroidvania Soul's Like توصیف کرده‌اند.

نخستین و شاید مهم‌ترین شباهت ، فلسفه مبارزه محتاطانه و مبتنی بر یادگیری الگوی حرکات دشمنان است ؛ دقیقاً همانند سری Dark Souls ، مبارزات Hollow Knight بازیکن را به فاصله‌گیری دقیق ، زمان‌بندی حملات و مجازات سنگین برای بی‌احتیاطی وامی‌دارد. دومین شباهت مهم ، مکانیزم مرگ و بازیابی است: هنگام مرگ در Hollow Knight ، بازیکن تمام Geo (واحد پول بازی) همراه خود را در محل مرگ ، در قالب یک روح سایه (Shade) از دست می‌دهد و برای بازپس‌گیری آن باید بار دیگر به همان نقطه بازگردد و آن سایه را شکست دهد ؛ مکانیزمی که تقریباً یک بازتفسیر مستقیم از سیستم بازیابی روح (Soul Recovery) در مجموعه Dark Souls است. سومین شباهت ، سیستم Charms است ؛ اقلام قابل تعویض که توانایی‌ها و سبک مبارزه بازیکن را سفارشی‌سازی می‌کنند ، مفهومی که از نظر عملکردی شباهت زیادی به سیستم حلقه‌ها (Rings) در مجموعه سولزلایک دارد. در نهایت ، طراحی نبردهای باس بازی ، با الگوهای حمله پیچیده و چندمرحله‌ای که نیازمند حفظ و تمرین دقیق هستند ، و همچنین طراحی جهان با میان‌برهای هوشمندانه که مناطق دور را به یکدیگر متصل می‌کنند ، این شباهت‌ها را تکمیل می‌کند.

با این وجود ، Hollow Knight چند نوآوری مهم نیز نسبت به فرمول سولزلایک ارائه می‌دهد که آن را متمایز می‌سازد ؛ به‌ویژه سیستم شفای Focus ، که برخلاف مصرف آیتم محدود ، به بازیکن امکان می‌دهد با ضربه زدن به دشمنان، انرژی Soul جمع‌آوری کرده و سپس آن را برای شفای مستقیم یا اجرای جادوهای قدرتمند مصرف کند ؛ سیستمی که ریتم مبارزه را به‌طرزی هوشمندانه با تصمیم‌گیری تاکتیکی میان تهاجم و شفا گره می‌زند. محتوای اضافه بازی، به‌ویژه Godmaster که شامل چالش پرآوازه و بدنام Path of Pain است ، سطحی از دشواری پلتفرمینگ ارائه می‌دهد که حتی از سوی طرفداران باتجربه این بازی نیز به‌عنوان یکی از دشوارترین و طاقت‌فرساترین بخش های بازی توصیف شده است.

از منظر انتقادی ، رایج‌ترین شکایت درباره گیم‌پلی Hollow Knight ، مربوط به سیستم نقشه بازی است ؛ بازیکن در ابتدای بازی هیچ نقشه‌ای در اختیار ندارد و باید ابتدا شخصیتی به نام Cornifer را در هر منطقه پیدا کند تا نقشه همان بخش را خریداری کند ؛ رویکردی که برخی منتقدان آن را به‌جای افزایش چالش ، صرفاً افزایش‌دهنده سردرگمی و رفت‌وآمدهای خسته‌کننده توصیف کرده‌اند ، به‌ویژه در ساعات ابتدایی بازی پیش از دریافت ابزارهای مسیریابی کامل.

طراحی بصری و گرافیک

 از نظر بصری ، Hollow Knight یکی از منسجم‌ترین و تحسین‌شده‌ترین دستاوردهای هنری ژانر بازی‌های مستقل محسوب می‌شود. تمام محیط‌ها و شخصیت‌های بازی با انیمیشن دستی طراحی شده‌اند و فضایی ملانکولیک و در عین حال زیبا خلق می‌کنند ؛ از خرابه‌های مه‌آلود Forgotten Crossroads گرفته تا شهر باران‌زده City of Tears ، هر منطقه هویت بصری و اتمسفری کاملاً مجزا دارد. موسیقی بازی ، به آهنگسازی کریستوفر لارکین ، با ترکیب پیانو تنها و بخش‌های زهی سنگین و غم‌انگیز ، عمق احساسی فوق‌العاده‌ای به کاوش و نبردهای باس می‌بخشد و از سوی منتقدان و طرفداران به‌طور یکپارچه به‌عنوان یکی از بهترین موسیقی‌های متن ژانر بازی‌های مستقل ستایش شده است.

از نظر فنی ، بازی به‌طور کلی عملکردی روان و پایدار در اکثر پلتفرم‌ها ارائه می‌دهد ، هرچند نسخه اولیه نینتندو سوییچ ، پیش از اصلاحات پس از عرضه ، با برخی مشکلات فنی همراه بود.

 بازی Hollow Knight را باید یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های ترکیب هوشمندانه دو ژانر متفاوت دانست ؛ اثری که ساختار اکتشافی و غیرخطی متروئیدوینیا را با فلسفه مبارزه محتاطانه ، مکانیزم مرگ و بازیابی ، و روایت غیرمستقیم و عمیق ژانر سولزلایک ترکیب کرده و از این تلفیق ، تجربه‌ای کاملاً منحصربه‌فرد ساخته است. دستاورد یک تیم کوچک سه‌نفره در خلق جهانی به این وسعت ، عمق و انسجام هنری ، به‌تنهایی این بازی را به یکی از تحسین‌برانگیزترین نمونه‌های موفقیت در تاریخ بازی‌های مستقل تبدیل کرده است. با این حال ، نبود نقشه اولیه و پنهان بودن بخش بزرگی از دانسته‌های جهان پشت چالش‌های بسیار دشوار ، کاستی‌های واقعی هستند که تجربه بازیکنان تازه‌وارد را می‌توانند تحت تأثیر قرار دهند.