نقد و بررسی بازی Resident Evil 6

بازی Resident Evil 6 در ۲ اکتبر ۲۰۱۲ توسط کپکام برای PS3 و Xbox 360 عرضه شد و بعدها در سال ۲۰۱۳ نسخه PC و در سال‌های بعد نسخه‌های PS4 و Xbox one آن نیز منتشر گردید. این عنوان، همانند رزیدنت ایول ۵ ، هیچ بازسازی رسمی دریافت نکرده و آنچه در این مقاله بررسی می‌شود، نسخه اصلی و کلاسیک بازی است. رزیدنت ایول ۶ را می‌توان جاه‌طلبانه‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین اثر کپکام در تاریخ این فرنچایز دانست ؛ عنوانی که برخلاف نسخه‌های پیشین که هر یک بر یک شخصیت و یک منطقه جغرافیایی متمرکز بودند ، برای نخستین‌بار چهار داستان مجزا و مختلف روایت می‌کند.

بازی بازیکنان را به سراغ چهار روایت موازی می‌برد: لیان اس. کندی که در آمریکا ، کریس ردفیلد که در منطقه ادونیا در اروپای شرقی ، جیک مولر ، شخصیت تازه معرفی‌شده و پسر آلبرت وسکر ، که به همراه شری برکین در چین و در نهایت ایدا وانگ که داستانی مستقل و رمزآلود را دنبال می‌کند. این رویکرد در نهایت به یکی از بحث برانگیز ترین تصمیمات تاریخ مجموعه تبدیل شد و با بازخورد منفی طرفداران روبه رو شد و ضعیف‌ترین بازخورد انتقادی را در میان تمام نسخه های رزیدنت اویل دریافت کرد ؛ هرچند از نظر فروش توانست ارقام خوبی را به دست بیاورد.

داستان

ساختار روایی رزیدنت ایول ۶ جاه‌طلبانه‌ترین تلاش این مجموعه برای روایت یک بحران بیوتروریستی جهانی و به‌هم‌پیوسته بود. چهار کمپین بازی در نقاط مختلف زمانی آغاز می‌شوند و به‌تدریج در طول داستان با یکدیگر تلاقی می‌کنند ؛ ساختاری که در نگاه اول ایده‌ای هوشمندانه برای روایت یک رویداد از زوایای مختلف به نظر می‌رسد ؛ اما در عمل به یک فاجعه تبدیل شد و نقد های منفی ای را از سوی طرفداران به همراه داشت.

کمپین لیان ، که بازی را با فضایی نزدیک به وحشت بقای کلاسیک آغاز می‌کند ، از سوی اکثر منتقدان این بخش نسبتا قابل قبول بوده و موفق می‌شود بخشی از هویت اصیل مجموعه را بازیابد.با این حال، کیفیت روایت در سه کمپین دیگر به‌طور چشمگیری نوسان دارد. کمپین کریس، که بر انتقام و از دست دادن یگان نظامی‌اش تمرکز دارد بیش‌ازحد اکشن‌محور است و فاقد عمق احساسی است. کمپین جیک و شری ، هرچند از نظر پویایی رابطه دو شخصیت اصلی پتانسیل خبو عمل کرده ، اما به دلیل ریتم کند در ساعات ابتدایی و عدم بهره‌برداری کامل از این پتانسیل ، ارزیابی متوسطی دریافت کرده است. در نهایت، کمپین ایدا وانگ که پس از اتمام سه کمپین اصلی باز می‌شود، بیشتر نقش رفع ابهامات داستانی و اتصال خطوط روایی پراکنده را ایفا می‌کند تا یک داستان مستقل و کامل.

مشکل اصلی داستان رزیدنت ایول ۶ پراکندگی بیش‌ازحد آن است ؛ تلاش برای روایت چهار سبک متفاوت (وحشت-بقا ، اکشن نظامی ، تعقیب‌ و گریز و ماجراجویی جاسوسی) در یک بسته واحد ، باعث شده هیچ‌کدام از این سبک‌ها به‌طور کامل و رضایت‌بخش توسعه نیابند ؛ همچنین پیچیدگی این خطوط داستانی باعث شده فهم داستان بازی به شدت برای بازیکنان طاقت فرسا باشد وبازیکنان نتوانند داستان بازی را به خوبی درک کنند.

گیمپلی

از نظر گیم‌پلی ، رزیدنت ایول ۶ حجم عظیمی از محتوا ارائه می‌دهد ؛ مجموع چهار کمپین بازی می‌تواند بین ۲۵ تا ۳۰ ساعت زمان برای اتمام کامل نیاز داشته باشد، رقمی که آن را به یکی از بلندترین عناوین مجموعه تبدیل می‌کند. هر کمپین نیز از نظر سبک گیم‌پلی با دیگری متفاوت طراحی شده است ؛ لیان بر مخفی‌کاری و تنش تمرکز دارد ، کریس تجربه‌ای اکشن‌محور و مبتنی بر تیم ارائه می‌دهد ، جیک بر مبارزات تن‌به‌تن و تعقیب‌وگریز تأکید دارد و ایدا ترکیبی از عناصر معمایی و جاسوسی را در خود جای داده است.

با این حال، یکی از پرتکرارترین انتقادات وارد بر گیم‌پلی این نسخه ، استفاده افراطی و گاه آزاردهنده از QTE است ؛ توالی‌هایی که بازیکن باید در کسری از ثانیه دکمه مشخصی را فشار دهد ، در غیر این صورت شخصیت او می‌میرد. بسیاری از منتقدان اشاره کرده‌اند که این توالی‌ها ، به‌ویژه در صحنه‌های فرار از قطار یا وسایل نقلیه در حال حرکت ، به دلیل زمان‌بندی نامناسب و پاسخ‌گویی ضعیف کنترل‌ها ، بیشتر به منبع ناامیدی تبدیل شده‌اند تا تنش هیجان‌انگیز.

مکانیزم مبارزه بازی نیز از نظر فنی بهبود یافته و امکاناتی چون سرخوردن ، غلت زدن و مبارزه تن‌به‌تن پیشرفته‌تر را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد که در مقایسه با نسخه‌های پیشین ، حس روانی و پویایی بیشتری به مبارزات می‌بخشد. با این حال، این آزادی حرکتی بیشتر ، همراه با انبوه دشمنان بازی را از نظر هویت به سمت یک شوتر اکشن پرشتاب سوق می‌دهد که بسیاری از طرفداران وحشت بقای کلاسیک آن را ناسازگار با روح اصلی مجموعه توصیف کرده‌اند.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، رزیدنت ایول ۶ در زمان عرضه خود به خوبی عمل کرده بود و کمتر در این بخش مورد انتقاد قرار گرفت. تنوع جغرافیایی گسترده بازی، از خیابان‌های آمریکا گرفته تا میدان‌های جنگی ادونیا و خیابان‌های شلوغ و نئونی چین ، مجموعه‌ای غنی و متنوع از طراحی محیط ارائه می‌دهد که از نظر مقیاس ، فراتر از هر عنوان پیشین این فرنچایز است. صحنه‌های سینمایی بازی نیز به خوبی کارگردانی شده اند و حس و حال آثار هالیوود را به بازیکن میدهند.

طراحی دشمنان نیز از تنوع قابل توجهی برخوردار است ؛ از زامبی‌های کلاسیک با قابلیت استفاده محدود از سلاح گرفته تا زامبی های دیگر که هنگام آسیب دیدن می‌توانند جهش ژنتیکی یافته و به موجوداتی جدید و خطرناک‌تر تبدیل شوند. این سطح از تنوع بصری دشمنان ، یکی از نقاط قوت پایدار بازی حتی نزد منتقدانی است که از جنبه‌های دیگر آن انتقاد کرده‌اند. دوبله و صداپیشگی بازی نیز به‌طور گسترده مورد تحسین قرار گرفته و از نظر کیفیت اجرا و طبیعی بودن دیالوگ‌ها ، در سطحی قابل قبول قرار دارد.

با این حال، به دلیل حجم عظیم محتوا و تنوع محیط‌ها ، برخی بخش‌های بازی از نظر جزئیات بافت و طراحی صحنه ، افت کیفیتی نسبت به بخش‌های برجسته‌تر بازی نشان می‌دهند.

رزیدنت ایول ۶ نمادی از لحظه‌ای در تاریخ این فرنچایز است که کپکام با بلندپروازی بی‌سابقه‌ای تلاش کرد چهار سبک روایی و گیم‌پلی متفاوت را در یک بسته واحد جای دهد ؛ تصمیمی که هرچند از نظر حجم محتوا و گستردگی جهان بازی چشمگیر بود ، اما در نهایت هویت منسجم بازی را قربانی این جاه‌طلبی کرد و به یک شکست بزرگ برای کپکام تبدیل شد.