نقد و بررسی بازی Resident Evil 8 : Village

بازی Resident Evil 8 : Village در ۷ می ۲۰۲۱ توسط کپکام برای PS4 ، PS5 ، Xbox one ، Xbox series S/X ، PC و بعدها برای Nintendo switch 2 عرضه شد. این عنوان ادامه مستقیم داستان Ethan Winters ، کاراکتر نسخه قبلی است که این‌بار همراه با همسرش Mia و دخترشان Rose ، در روستایی مه‌آلود و رازآلود در اروپای شرقی گرفتار می‌شود ؛ روستایی که تحت سیطره چهار ارباب مرموز و موجودات جهش‌یافته گوناگون قرار دارد.

بازی رزیدنت ایول 8 در میان منتقدان جایگاهی مثبت اما نه بی‌نقص دارد ؛ عنوانی که نه به اندازه رزیدنت ایول ۷ و ریمیک های دوم و چهارم مورد ستایش یکپارچه قرار گرفته ، و نه مانند نسخه‌های پنجم و ششم با انتقاد گسترده روبه‌رو شده است. این بازی با الهام از گیم پلی ریمیک نسخه چهارم و ادامه راه نسخه هفتم مجموعه ترکیبی عالی از اکشن و وحشت را به نمایش گذاشت ؛ اما چرا نتوانست موفقتی مانند رزیدنت ایول 4 به دست بیاورد؟

داستان

روایت رزیدنت ایول ویلیج، در ادامه مستقیم داستان خانواده وینترز ، بازیکن را به دنبال دختر ربوده‌شده‌اش روزماری ، به روستایی گرفتار در دست چهار ارباب رهبری می‌کند. این خط داستانی همچنان بحث بر انگیز بوده و گروهی آن را تحسین و گروهی آن را نقد میکنند؛ برخلاف عمق روانی و کلاستروفوبیک داستان رزیدنت ایول ۷، روایت ویلیج به‌تدریج به سمت توطئه‌های شبه-علمی‌تخیلی و توضیحات پیچیده درباره ویروس‌ها حرکت می‌کند که میتواند درک عمیق داستان بازی را برای بازیکن طاقت فرسا کند. صحنه‌های پایانی بازی نیز، که با شتاب فراوان تلاش می‌کنند تمامی رازهای داستان را در مدت کوتاهی توضیح دهند ؛ اما سوای این ایرادات جزئی روایت داستان به خوبی شکل گرفته، به اندازه کافی به شخصیت ها پرداخته شده و پایان بندی بازی به زیبایی کارگردانی شده است.

باید اشاره کرد که بازگشت کریس ردفیلد به داستان ، هرچند در ابتدا با شوک و ابهام همراه بود ، در نهایت از سوی بسیاری از طرفداران قدیمی مجموعه با استقبال گرم روبه‌رو شد. همچنین چهار ارباب روستا ، هرکدام با پیشینه و انگیزه‌های نسبتاً مجزا ، تنوع مطلوبی به فضای داستانی می‌بخشند، هرچند عمق پرداخت آن‌ها به‌طور یکسان نیست ؛ برای نمونه ، بانو دیمیتریسکو با وجود محبوبیت فوق‌العاده بصری و فرهنگی‌اش ، از نظر داستانی نقش نسبتاً کوتاهی در کلیت روایت دارد.

همچنین محتوای دساتانی جدیدی با نام shadows of Rose به بازی اضافه شده که هر چند از لحاظ روایت خیلی قوی نیست اما داستان بازی را کامل میکند و گیمپلی و فضای جزابی دارد. حالت Mercenaries هم به بازی اضافه شده که داستانی نیست ، اما از لحاظ گیم پلی تحسین برانگیز است.

گیمپلی

از نظر گیم‌پلی، رزیدنت ایول ویلیج مستقیماً بر پایه دوربین اول‌شخص رزیدنت ایول ۷ بنا شده ، اما با الهام از ریمیک نسخه چهارم دامنه اکشن گسترش قابل توجهی داشته و تنوع سلاح‌ها و مکانیزم‌های مبارزه بیشتر شده که با داستان بازی هم همخوانی دارد؛ چرا که ایتن ، دیگر یک انسان معمولی نیست و طی این سال ها آموزش های نظامی دیده است تا بتواند از خانواده اش محافظت کند. این تغییر ، با واکنش های دوگانه روبه‌رو شده است: بخشی از بازیکنان این تحول را گامی هیجان‌انگیز و طبیعی در مسیر تکامل فرنچایز ، مشابه با رزیدنت ایول ۴ ریمیک ، می‌دانند ؛ اما بخش دیگری ، معتقدند این تغییر باعث شده این عنوان بیشتر به یک شوتر اکشن نزدیک شود تا یک تجربه ترسناک واقعی. این بازی نه به خوبی رزیدنت اویل چهار عمل کرده ، که به خوبی اکشن را وارد هویت رزیدنت ایول کرد ، و نه به بدی رزیدنت ایول 5 عمل کرده که با اکشن افراطی طرفداران را نا امید کرد ؛ بلکه یک حد وسط را به بازیکنان معرفی میکند که طرفداران هر 2 ژانر میتوانند از ان لذت ببرند.

 گیم پلی بازی از تنوع بالایی برخوردار است ، طراحی مراحل به خوبی انجام شده و بازیکن را در یک عملیات نجات همه جانبه قرار میدهد ، اکشن بازی به خوبی با سبک وحشت-بقا ترکیب شده ، پازل های بازی ساده هستند و وقت بازیکن را در فرایند بازی تلف نمیکنند و هوش مصنوعی دشمنان به خوبی عمل میکند که سختی نسبی ای به بازی میدهد .به طور کلی گیم پلی بازی به خوبی طراحی شده و توانسته رضایت 90 درصدی طرفداران را به دست آورد ، و فقط ایرادات جزئی به بازی وارد شده که اکثرا نامحسوس و سلیقه ای هستند و نمیتوان ایراد بزرگی به بخش گیم پلی بازی گرفت.

طراحی بصری و گیمپلی

از نظر بصری، رزیدنت ایول ویلیج تقریباً بدون استثنا ، مورد تحسین قرار گرفته است. طراحی هنری روستا و قلعه ، با ترکیبی از معماری گوتیک اروپای شرقی ، مه غلیظ و نورپردازی سینمایی ، یکی از زیباترین و در عین حال دلهره‌آورترین فضاهای کل تاریخ مجموعه رزیدنت ایول را خلق کرده است. طراحی شخصیت‌ها، به‌ویژه بانو دیمیتریسکو ، به‌سرعت به یک پدیده فرهنگی در میان جامعه گیمرها تبدیل شد و تأثیر بازاریابی و محبوبیت او فراتر از مرزهای معمول یک بازی ویدئویی رفت. سوای قلعه دیگر محیط های بازی نیز مانند باتلاق ، کلبه عروسک گردان وکارخانه هایزنبرگ با جزئیات شگفت انگیزی طراحی شده اند و زیبایی بی اندازه ای را به نمایش میگذارند. موسیقی بازی بسیار عالی است و صدا گزاری شخصیت ها و افکت های صوتی داخل بازی نیز به خوبی طراحی شده اند و تاثیر بسزایی در القای حس ترس و دلهره بازی گذاشته اند.

طراحی موجودات و دشمنان ، از گرگینه‌ها گرفته تا موجودات غول‌پیکر ، از نظر فنی و هنری بسیار قوی است و تنوع بصری قابل توجهی به هر منطقه از روستا می‌بخشد.همچنین طراحی باس فایت های مخصوصا در فاز نهایی تحسین بر انگیز بوده و لحن هر چهار ارباب روستا به خوبی دیده میشود و باعث تماییز آنها از یکدیگر میشوند. از نظر فنی نیز بازی ، به‌ویژه در نسخه پلی‌استیشن ۵ ، عملکردی روان و باکیفیت ارائه داد. تنها نکته قابل ذکر این است که برخی نسخه‌ها ، از جمله پورت بعدی نینتندو سوییچ ۲ ، در مناطق باز و پهناور با افت نرخ فریم مواجه شده‌اند، هرچند بخش‌های محصور و داخلی بازی همچنان عملکردی عالی دارند.

رزیدنت ایول ویلیج را باید عنوانی دانست که در میان طرفداران جایگاهی محکم اما بحث‌برانگیز دارد ؛ بازی‌ای که هرچند هرگز به سطح نفرت نسخه‌های پنجم و ششم نزول نکرد ، اما همچنان نتوانست اجماع کاملی مانند رزیدنت ایول ۷ یا بازسازی‌های دوم و چهارم به دست آورد. به صورت کلی این بازی ایراد بزرگی را در خود ندارد و تمام بحث های حول محور آن بیشتر سلیقه ای است و تقریبا تمام کسانی که این بازی را به پایان رسانده اند از آن لذت برده اند.