آیا بازی Doom: The Dark Ages توانسته به اندازه نسخه های پیشین خود، به خوبی عمل کند

بازی Doom: The Dark Ages در ۱۵ مه ۲۰۲۵ توسط استودیوی id Software و با انتشار Bethesda Softworks، برای PS5، Xbox Series X/S و PC عرضه شد. این بازی، که بر پایه نسل تازه‌ای از موتور idTech ساخته شده، سومین نسخه از دوران مدرن مجموعه Doom و از نظر زمانی، پیش‌درآمدی برای رویدادهای Doom ۲۰۱۶ و Doom Eternal محسوب می‌شود. id Software این‌بار هدف خود را روایت داستان مبدأ خشم قاتل Doom اعلام کرد؛ تصمیمی که همراه با بازتعریف کامل فلسفه مبارزه، این نسخه را به یکی از متفاوت‌ترین تجربه‌های کل دوران مدرن این مجموعه تبدیل کرد.

بازی Doom: The Dark Ages، بازخوردی به‌طور کلی مطلوب دریافت کرد؛ عددی که هرچند اندکی پایین‌تر از دو نسخه پیشین (۲۰۱۶ و Eternal) است، همچنان نشان‌دهنده استقبال گسترده منتقدان از این تغییر مسیر جسورانه است. با این حال، همانند Doom Eternal، این نسخه نیز در میان طرفداران واکنش‌هایی کاملاً دوگانه برانگیخت.

داستان

داستان بازی، در جهانی با الهامات فانتزی تاریک و قرون‌وسطایی روایت می‌شود و خاستگاه خشم و سرسپردگی قاتل Doom به جنگ با جهنم را آشکار می‌کند. روایت Doom: The Dark Ages، در ادامه مسیر گسترش‌یافته‌ای که در Doom Eternal آغاز شده بود، این‌بار با جاه‌طلبی بیشتری به پیشینه و خاستگاه قاتل Doom می‌پردازد؛ داستانی که تلاش می‌کند تصویری منسجم‌تر و در عین حال اغواکننده‌تر از این شخصیت افسانه‌ای ارائه دهد. چندین نقد تخصصی، این نسخه را جذاب‌ترین تفسیر از قاتل Doom که تاکنون دیده‌ایم توصیف کرده‌اند و اتمسفر فانتزی تاریک و الهام‌گرفته از افسانه‌های لاوکرفتی قرون‌وسطایی را یکی از نقاط قوت روایی این نسخه دانسته‌اند.

برخی بازخوردهای کاربری نیز به سبک نگارش و لحن برخی دیالوگ‌ها خرده گرفته‌اند و معتقدند این تغییر لحن، با روح ساده و بی‌تکلف نسخه‌های کلاسیک مجموعه فاصله دارد؛ بحثی که در امتداد همان مناقشه آشنای گسترش روایی که از زمان Doom Eternal آغاز شده بود، ادامه یافته است. با این وجود نقد های این بازی خیلی بهتر از نسخه های پیشین بود؛ چرا که حتی طرفداران سر سخت مجموعه هم میتوانند درک کنند که در سال 2025 نمیتوان یک بازی در این سطح بدون داستان ارائه داد. سری بازی های DOOM هیچ وقت در زمینه داستان قوی نبودند اما این نسخه از بازی سعی در این داشته که یک داستان حداقلی ارائه دهد

گیمپلی

مهم‌ترین و بنیادی‌ترین تغییر Doom: The Dark Ages، بازتعریف کامل فلسفه مبارزه است. برخلاف حرکت فوق‌سریع و هوایی Doom Eternal، این نسخه فلسفه بایست و بجنگ را در پیش گرفته است؛ قاتل Doom اکنون سنگین‌تر، زمینی‌تر و مجهز به سپری اره‌ای موسوم به Shield Saw است که امکان مسدود کردن حملات، پرتاب متقابل گلوله‌های جهنمی و حتی پرتاب خودِ سپر به‌عنوان یک سلاح برنده را فراهم می‌کند. این مکانیزم تازه، از سوی اکثریت قریب‌به‌اتفاق منتقدان به‌عنوان یک نوآوری هوشمندانه و فوق‌العاده اجراشده ستایش شده؛ بسیاری آن را عنصری توصیف کرده‌اند که ریتمی طبیعی و رضایت‌بخش به مبارزات می‌بخشد، بدون آنکه هویت اصلی اکشن این مجموعه را از دست بدهد.

فراتر از این، بخش‌های مبارزه با شیطان غول‌پیکر موسوم به Atlan و صحنه‌های پرواز با اژدها، که برای ایجاد تنوع در گیم‌پلی طراحی شده‌اند، از سمت بازیکنان واکنش های متفاوتی در پی داشت، برخی این تغییر تنوعی مثبت در گیمپلی مدانستند و برخی این را بر خلاف هویت اصلی سری بازی های DOOM میدانند؛ اما به طور کلی گیمپلی بازی به خوبی طراحی شده و غیر از بخش های سلیقه ای ایراغدات دیگری ب بازی وارد نیست.

در میان جامعه بازیکنان نیز، بحثی جالب شکل گرفته است: برخی معتقدند کسانی که بازی را کند توصیف می‌کنند، عمدتاً به‌جای استفاده فعال از قابلیت حرکت با ضربه سپر (Shield Bash) برای جابه‌جایی سریع میان دشمنان، صرفاً پشت سپر پنهان می‌شوند؛ نشانه‌ای که نشان می‌دهد تجربه واقعی سرعت این نسخه، تا حد زیادی به سبک بازی هر فرد بستگی دارد.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، Doom: The Dark Ages تصویری خیره‌کننده از فانتزی تاریک قرون‌وسطایی ارائه می‌دهد؛ ترکیب زره‌های عظیم و تزئین‌شده، معماری گوتیک و موجودات جهنمی با طراحی‌ای که افسانه‌های لاوکرفتی، هویتی بصری کاملاً متفاوت از علمی-تخیلی سنتی مجموعه می‌سازد. طراحی صدا، به‌گفته تقریباً تمام منابع، همچنان در سطحی پیشرو در کل صنعت باقی مانده و جلوه‌های صوتی برخورد سپر، شلیک سلاح‌ها و فریاد دشمنان، نقشی کلیدی در انتقال وزن و قدرت مبارزات ایفا می‌کنند.

موسیقی متن بازی، که این‌بار بدون حضور میک گوردون (Mick Gordon) تولید شده، هرچند همچنان در ژانر متال سنگین باقی مانده، از سوی برخی منتقدان کمتر به‌یادماندنی و به‌ندرت به اوج نمادین موسیقی دو نسخه پیشین توصیف شده است. از نظر فنی، بازی در اکثر پلتفرم‌ها عملکردی پایدار ارائه داد، بدون مشکلات قابل‌توجه فنی که تأثیری بر ارزیابی کلی داشته باشد.

بازی Doom: The Dark Ages را باید نمونه‌ای از جسارت id Software در تغییر مسیر یک فرمول موفق دانست؛ تصمیمی که به‌جای تکرار سرعت بی‌وقفه Doom Eternal، ریسک بازتعریف کامل فلسفه مبارزه را با معرفی سپر و سبکی زمینی‌تر و سنگین‌تر به جان خرید. این ریسک، از نظر طراحی مکانیکی ناب، به‌طور گسترده موفق ارزیابی شده و Shield Saw به یکی از محبوب‌ترین نوآوری‌های اخیر این مجموعه تبدیل شده است. با این حال، همین تغییر بنیادین ریتم، برای طرفدارانی که عاشق سرعت خالص نسخه پیشین بودند، ممکن است تجربه‌ای کاملاً متفاوت و گاه کمتر رضایت‌بخش باشد.