نقد و بررسی بازی Brothers: A Tale of Two Sons

بازی Brothers: A Tale of Two Sons در ۷ اوت ۲۰۱۳ توسط استودیوی سوئدی Starbreeze Studios و با انتشار 505 Games، برای Xbox 360، PS3 و PC عرضه شد (نسخه‌های بعدی برای PS4، Xbox One، Nintendo Switch و موبایل نیز در سال‌های پس از آن منتشر شدند). این بازی نخستین پروژه ویدئویی جوزف فارس (Josef Fares) بود؛ کارگردان سینمای سابق لبنانی-سوئدی که پیش از ورود به صنعت بازی، سال‌ها در عرصه فیلم‌سازی فعالیت داشت. Brothers، با وجود مقیاس کوچک و زمان بازی کوتاه خود، به‌سرعت به یکی از تحسین‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین آزمایش‌های روایی-مکانیکی دهه ۲۰۱۰ تبدیل شد و مسیر فارِس را به‌سوی تأسیس Hazelight Studios و ساخت آثاری مانند A Way Out و It Takes Two هموار کرد.

بازی Brothers: A Tale of Two Sons بازخوردی تحسین‌برانگیز دریافت کرد و امروز، به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نمونه‌های داستان‌گویی از طریق مکانیزم بازی، به‌جای دیالوگ یا صحنه سینمایی، شناخته می‌شود؛ اثری که در سال ۲۰۲۴ نیز توسط استودیوی AvantGarden Games به‌طور کامل ریمیک شد.

داستان

داستان بازی، دو برادر را دنبال می‌کند که پس از مرگ مادرشان، برای یافتن آب حیات و نجات پدر در حال مرگشان، سفری خطرناک را از دل جنگل‌ها، کوهستان‌ها و غارهای یک سرزمین خیالی الهام‌گرفته از اساطیر اسکاندیناوی آغاز می‌کنند. روایت Brothers را باید یکی از هوشمندانه‌ترین نمونه‌های داستان‌گویی بدون تکیه بر دیالوگ قابل‌فهم در تاریخ بازی‌های ویدئویی دانست. شخصیت‌ها در طول کل بازی با زبانی ساختگی و نامفهوم صحبت می‌کنند؛ اما با این حال، احساسات، روابط و کشمکش‌های درونی دو برادر، از طریق لحن صدا، زبان بدن، و مهم‌تر از همه، طراحی هوشمندانه معماها و تعاملات محیطی، به‌روشنی و با قدرت احساسی زیادی منتقل می‌شوند. این رویکرد، که یادآور آثاری مانند ICO و Journey است، از سوی تقریباً تمام منتقدان به‌عنوان دستاورد اصلی و ماندگار بازی ستایش شده است.

نقطه اوج این داستان‌گویی، در توییست پایانی بازی نهفته است؛ لحظه‌ای که به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین ادغام‌های روایت و مکانیزم گیم‌پلی در تاریخ این صنعت شناخته می‌شود. با این حال، برخی منتقدان لحن جدی و سنگین بازی را در برخی نقاط بیش‌ازحد مستقیم و کم‌ظرافت توصیف کرده‌اند، و شخصیت‌های فرعی، به‌ویژه یک شخصیت زن که در نیمه دوم داستان معرفی می‌شود، از سوی چند نقد به‌عنوان کلیشه‌ای‌تر از دو برادر اصلی مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. کوتاهی کلی داستان (حدود سه ساعت) نیز، هرچند برای برخی نقطه قوت (فشردگی و بدون اتلاف وقت) و برای برخی دیگر نقطه ضعف (حس ناتمام بودن) تلقی شده است.

گیمپلی

نوآوری اصلی و امضادار Brothers، سیستم کنترلی منحصربه‌فرد آن است: بازیکن، به‌تنهایی و به‌طور هم‌زمان، هر دو برادر را کنترل می‌کند؛ یک دسته آنالوگ برادر بزرگ‌تر و دسته دیگر برادر کوچک‌تر را هدایت می‌کند، و هر دو ماشه نیز برای تعامل جداگانه هرکدام با محیط استفاده می‌شوند. این مکانیزم، که در زمان عرضه کاملاً بی‌سابقه بود، بازیکن را وادار می‌کند به‌طور هم‌زمان به دو نقطه از صفحه توجه کند و هماهنگی میان دو شخصیت با هم، توانایی و محدودیت‌های متفاوت (برادر کوچک‌تر می‌تواند شنا کند اما ضعیف‌تر است، برادر بزرگ‌تر قوی‌تر است اما از آب می‌ترسد) را مدیریت کند؛ سیستمی که از سوی اکثریت بازیکنان به‌عنوان یکی از خلاقانه‌ترین مکانیزم‌های گیم‌پلی دهه ستایش شده است.

معماهای بازی، که مستقیماً بر پایه همین همکاری اجباری دو برادر طراحی شده‌اندبه‌خوبی این فلسفه طراحی را در عمل پیاده می‌کنند. با این حال، چند انتقاد نیز درباره این بخش مطرح شده است؛ به عنوان مثال یادگیری کنترل هم‌زمان دو شخصیت، برای برخی بازیکنان، به‌ویژه در ساعات ابتدایی، ناخوشایند و سردرگم‌کننده توصیف شده، و با توجه به کوتاهی بازی، برخی معتقدند این زمان یادگیری نسبت به طول کل تجربه، نامتناسب است. برخی نقدهای کاربری نیز به سادگی و تکراری بودن نسبی برخی معماها در میانه بازی اشاره کرده‌اند.

طرای بصری و گرافیک

از نظر بصری، Brothers جهانی خیالی و شاعرانه، الهام‌گرفته از اساطیر و طبیعت اسکاندیناوی، خلق می‌کند که با ترکیب دهکده‌های کوچک، جنگل‌های انبوه، کوهستان‌های برفی و غول‌های خفته، حس یک افسانه کهن را به‌خوبی منتقل می‌کند. طراحی هنری بازی، با وجود محدودیت‌های فنی نسل هفتم کنسول‌ها در زمان عرضه اصلی، از سوی بازیکنان ستایش شده است؛ نسخه بازسازی‌شده سال ۲۰۲۴ نیز این هویت بصری را با گرافیک به‌روزرسانی‌شده حفظ کرده، هرچند برخی نقدها اشاره کرده‌اند که این بازسازی تغییرات بنیادین چندانی نسبت به نسخه اصلی ارائه نمی‌دهد.

موسیقی بازی، ساخته گوستاف گرفبرگ، نقشی کلیدی در انتقال احساسات داستان بدون دیالوگ ایفا می‌کند و از سوی منتقدان به‌طور گسترده ستایش شده است. از نظر فنی، نسخه اصلی با برخی مشکلات جزئی کنترلی همراه بود که در بازخوردهای کاربری نیز به آن اشاره شده، هرچند این مسائل تأثیر محسوسی بر ارزیابی کلی بازی نداشتند.

بازی Brothers: A Tale of Two Sons را باید یکی از مهم‌ترین آزمایش‌های داستان‌گویی در تاریخ بازی‌های ویدئویی دانست؛ اثری که با تکیه بر یک مکانیزم کنترلی کاملاً نوآورانه و روایتی بدون دیالوگ قابل‌فهم، ثابت کرد بازی‌های ویدئویی می‌توانند احساساتی عمیق را از طریقی منحصربه‌فرد و غیرقابل‌تکرار در هیچ رسانه دیگری منتقل کنند. پایان بندی هوشمندانه آن، همچنان یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های ادغام روایت و گیم‌پلی محسوب می‌شود. با این حال، کوتاهی کلی تجربه و سادگی نسبی برخی معماها، نشان می‌دهند این اثر، با وجود جاه‌طلبی مفهومی بالای خود، از نظر مقیاس و عمق مکانیکی، اثری فشرده و محدود باقی مانده است.