نقد و بررسی بازی Hades

بازی Hades در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۰ توسط استودیوی مستقل Supergiant Games ، تیمی با کمتر از بیست‌وپنج نفر عضو ، برای PC و Nintendo switch عرضه شد و نسخه‌های PS و Xbox آن نیز در سال ۲۰۲۱ اضافه شدند. این بازی ، پیش از رسیدن به نسخه نهایی ، نزدیک به دو سال را در حالت Early Access استیم سپری کرد ؛ دوره‌ای که Supergiant با دریافت مستمر بازخورد از بازیکنان، مکانیزم‌ها و روایت بازی را به‌طور مداوم اصلاح و تکمیل کرد. این رویکرد بلندمدت ، در نهایت به یکی از موفق‌ترین و تحسین‌شده‌ترین آثار ژانر Roguelite در کل تاریخ این صنعت منجر شد.

Hades یکی از بالاترین بازخوردهای انتقادی کل دهه ۲۰۱۰-۲۰۲۰ را دریافت کرد ، شش جایزه از مراسم BAFTA Games Awards و دو جایزه از The Game Awards ۲۰۲۰ را از آن خود کرد ، و امروز به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از بهترین و تأثیرگذارترین آثار کل ژانر Roguelite در تاریخ بازی‌های ویدئویی شناخته می‌شود.

داستان

داستان بازی، Zagreus ، پسر Hades ، خدای جهان زیرین اساطیر یونان ، را دنبال می‌کند که تصمیم گرفته از قلمرو پدرش بگریزد و به کوه المپ ، خانه خدایان المپیایی ، بازگردد. روایت Hades را باید یکی از هوشمندانه‌ترین نوآوری‌های داستان‌گویی در تاریخ ژانر Roguelite دانست ؛ ژانری که به دلیل ماهیت ذاتی خود (مرگ‌های مکرر و شروع دوباره از ابتدا) ، همواره در روایت داستانی منسجم و پیشرونده با چالش جدی روبه‌رو بوده است. Supergiant با راهکاری هوشمندانه ، این محدودیت ساختاری را به فرصتی خلاقانه تبدیل کرد : هر تلاش ناموفق Zagreus برای فرار از جهان زیرین ، نه یک شکست ، بلکه یک رویداد روایی معنادار است ؛ شخصیت‌های غیرقابل‌بازی ، از جمله خود Hades ، با دیالوگ‌های تازه و واکنش‌های متناسب با پیشرفت بازیکن ، هر بازگشت را به فرصتی برای گسترش داستان تبدیل می‌کنند.

مجموعه شخصیت‌های بازی ، برگرفته از اساطیر یونان اما با بازتفسیری مدرن ، شوخ‌طبعانه و انسانی ، از سوی تقریباً تمام منتقدان به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای بازی ستایش شده است ؛ روابط پیچیده و گاه طنزآمیز Zagreus با خدایانی مانند Zeus ، Athena و Aphrodite ، در کنار شخصیت‌های نزدیک‌تر مانند Nyx و Megaera ، بافتی غنی و عاطفی از روابط خانوادگی و عاشقانه می‌سازند. به گفته Supergiant ، بیش از بیست هزار خط دیالوگ ضبط‌شده که باعث شده صداپیشگی شخصیت‌ها حجم عظیم دیالوگ‌های منحصربه‌فرد و تنوعی بی نظیر به این روایت می‌بخشد که به‌ندرت در آثار مشابه این ژانر دیده می‌شود. منتقدان به‌طور خاص به این نکته اشاره کرده‌اند که Hades ، برخلاف بسیاری از پیشینیان خود در این ژانر ، نه‌تنها داستان را فدای گیم‌پلی تکرارشونده نمی‌کند ، بلکه این دو عنصر را با ظرافت کامل در هم می‌تند.

گیمپلی

از نظر گیم‌پلی ، Hades یک روگ‌لایت اکشن با زاویه دید از بالا (Isometric) است که در آن بازیکن باید در طول هر فرار ، از میان اتاق‌های پرتصادفی جهان زیرین عبور کند و در نهایت با یکی از باس‌های اصلی هر منطقه روبه‌رو شود. شش سلاح اصلی بازی ، از شمشیر و نیزه گرفته تا کمان و مشت‌های دوقلو ، هرکدام سبک مبارزه ، ریتم و استراتژی کاملاً متفاوتی ارائه می‌دهند و هرکدام از طریق درخت ارتقای مستقل خود ، قابل شخصی‌سازی عمیق هستند. سیستم Boons ، که به بازیکن امکان می‌دهد در طول هر تلاش ، از قدرت‌های خدایان المپیایی برای تقویت حملات خود بهره بگیرد ، تنوع تاکتیکی تقریباً بی‌پایانی ایجاد می‌کند ؛ ترکیب سلاح‌های مختلف با قدرت خدایان المپ ، میلیون‌ها بیلد بالقوه متفاوت می‌سازد که هر تلاش را از تلاش پیشین ، از نظر احساسی و مکانیکی ، متمایز می‌کند.

مکانیزم Meta-progression بازی نیز ، که از طریق منابعی مانند Darkness و Titan Blood امکان ارتقای دائمی توانایی‌های Zagreus را فراهم می‌کند ، یکی دیگر از عناصر کلیدی موفقیت این عنوان است ؛ حتی در صورت شکست کامل در یک تلاش ، بازیکن همچنان احساس پیشرفت واقعی می‌کند ، ویژگی‌ای که از سوی منتقدان به‌عنوان یکی از دلایل اصلی اعتیادآور بودن حلقه گیم‌پلی بازی توصیف شده است.

برخی بازیکنان ، به‌ویژه در بازخوردهای اخیرتر ، معتقدند که تفاوت واقعی میان سبک بازی سلاح‌های مختلف ، به‌اندازه‌ای که تبلیغات بازی نشان می‌دهد عمیق نیست و بسیاری از بیلدهای موفق ، در نهایت به الگوهای مشابهی از فشردن مداوم دکمه حمله محدود می‌شوند. بعضی بازیکنان نیز به تکراری بودن نسبی برخی نبردهای باس در طول تلاش‌های متعدد اشاره کرده است ؛ انتقادی که تقریباً برای هر عنوان روگ‌لایت ، به دلیل ماهیت ذاتی تکرار این ژانر ، تا حدی اجتناب‌ناپذیر است.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری ، Hades یکی از درخشان‌ترین دستاوردهای هنری Supergiant Games محسوب می‌شود ؛ استودیویی که پیش از این نیز با آثاری مانند Bastion و Transistor ، به دقت و زیبایی طراحی بصری خود شهرت داشت. طراحی شخصیت‌ها ، با ترکیبی از سبک نقاشی‌شده دستی و طراحی کاراکتر الهام‌گرفته از انیمیشن‌های مدرن ، هریک از خدایان و ساکنان جهان زیرین را به شخصیت‌هایی به‌شدت به‌یادماندنی و از نظر بصری متمایز تبدیل کرده است. طراحی مناطق مختلف جهان زیرین، از Tartarus گرفته تا Elysium ، هرکدام پالت رنگی و اتمسفر منحصربه‌فرد خود را دارند که تنوع بصری قابل توجهی به کاوش مکرر بازی می‌بخشد.

موسیقی بازی ، به آهنگسازی Darren Korb ، همکار دیرینه Supergiant Games ، از سوی منتقدان به‌طور یکپارچه به‌عنوان یکی از بهترین موسیقی‌های متن تاریخ بازی‌های ویدئویی ستایش شده و جوایز متعددی ، از جمله در مراسم BAFTA ، برای این بازی به ارمغان آورده است. از نظر فنی ، بازی در تمام پلتفرم‌های عرضه‌شده ، عملکردی به‌شدت روان و بهینه ارائه می‌دهد ؛ ویژگی‌ای که با توجه به دوره طولانی دسترسی زودهنگام و بازخورد مستمر بازیکنان طی این دوره، قابل درک است.

بازی Hades را باید نمونه‌ای کم‌نظیر از بلوغ کامل یک ژانر دانست ؛ اثری که با ترکیب هوشمندانه روایت پیشرونده و معنادار با حلقه گیم‌پلی اعتیادآور و عمیق روگ‌لایت ، مرزهای معمول این سبک را از میان برداشت و راهی تازه برای داستان‌گویی در بازی‌هایی که ذاتاً بر مرگ و تکرار بنا شده‌اند ، ترسیم کرد. شخصیت‌پردازی غنی خدایان یونانی ، تنوع تاکتیکی بی‌پایان سیستم موهبت ها ، و هویت بصری و موسیقایی بی‌نظیر Supergiant Games ، همگی این عنوان را به یکی از تحسین‌شده‌ترین آثار کل دهه اخیر تبدیل کرده‌اند. کاستی‌های واقعی بازی ، از جمله برخی تکرار اجتناب‌ناپذیر در نبردهای باس و محیط ، عمدتاً ریشه در محدودیت‌های ذاتی خودِ ژانر روگ‌لایت دارند ، نه ضعف طراحی مستقل این اثر.