نقد و بررسی بازی It Takes Two

بازی It Takes Two در ۲۶ مارس ۲۰۲۱ توسط استودیوی سوئدی Hazelight Studios و با انتشار Electronic Arts، برای PS4، PS5، Xbox One، Xbox Series X/S و PC عرضه شد (نسخه‌های Nintendo Switch و Switch 2 نیز به‌ترتیب در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ اضافه شدند). این بازی سومین پروژه جوزف فارِس (Josef Fares) بود؛ گامی که به‌گفته او و تیمش، جمع‌بندی و تکامل کامل مسیری بود که با Brothers: A Tale of Two Sons آغاز شده و با A Way Out ادامه یافته بود. برخلاف دو اثر پیشین، It Takes Two با بلندپروازی به‌مراتب بیشتری در تنوع مکانیزم‌های گیم‌پلی ساخته شد و نتیجه این جاه‌طلبی، موفقیتی فراتر از هر پیش‌بینی بود.

 بازی It Takes Two بازخوردی فوق‌العاده مثبت دریافت کرد، عنوان بازی سال را در مراسم The Game Awards 2021 و جوایز DICE از آن خود کرد، و با فروش بیش از 20 میلیون نسخه، به یکی از پرفروش‌ترین و تحسین‌شده‌ترین بازی‌های هم‌کاری تاریخ صنعت بازی تبدیل شد.

داستان

داستان بازی، کودی (Cody) و مِی (May)، زوجی در آستانه طلاق را دنبال می‌کند که پس از این‌که دخترشان، رُز (Rose)، به‌طور ناخواسته آن‌ها را با کمک یک کتاب جادویی سخنگو به نام دکتر حکیم (Dr. Hakim) به دو عروسک کوچک تبدیل می‌کند، مجبور می‌شوند برای بازگشت به بدن انسانی خود و در همین مسیر، ترمیم رابطه فروپاشیده‌شان، با یکدیگر همکاری کنند. روایت It Takes Two، برخلاف دو اثر پیشین Hazelight که لحنی جدی‌تر و گاه تیره داشتند، این‌بار داستانی خانوادگی، طنزآمیز و در عین حال احساسی را روایت می‌کند؛ سفر کودی و می از دلی پر از کینه و رنجش به سوی درک متقابل، از طریق شخصیت‌های فرعی رنگارنگ و اغلب دیوانه‌وار روایت می‌شود. بسیاری از منتقدان به این نکته اشاره کرده‌اند که Hazelight بالاخره در این اثر به لحن روایی مناسب خود دست یافته و شخصیت‌پردازی کودی و می، با وجود شروع نه‌چندان قدرتمند در ساعات ابتدایی بازی، به‌تدریج عمق و صمیمیت قابل‌توجهی پیدا می‌کند.

با این حال، رایج‌ترین انتقاد وارد بر داستان این بازی، مربوط به پایان‌بندی آن است. بسیاری از منتقدان و بازیکنان، پایان داستان را بیش‌ازحد قابل‌پیش‌بینی و شتاب‌زده توصیف کرده‌اند؛ برخی حتی آن را با عباراتی مانند پایانی بی‌روح در سبک انیمیشن‌های دیزنی نقد کرده‌اند که پس از تمام پیچیدگی‌ها و کشمکش‌های مطرح‌شده در طول داستان، به‌طرزی سرراست و بدون کاوش کافی حل‌وفصل می‌شود. همچنین، شخصیت دکتر حکیم، با وجود محبوبیت زیاد در میان بازیکنان، از سوی برخی منتقدان به دلیل رفتار اغراق‌آمیز و کلیشه‌های قومیتی مورد انتقاد قرار گرفته است.

گیمپلی

اگر بخواهیم یک ویژگی واحد را دلیل اصلی موفقیت خیره‌کننده It Takes Two معرفی کنیم، آن ویژگی بدون‌شک تنوع بی‌سابقه مکانیزم‌های گیم‌پلی آن است. تقریباً هر مرحله از بازی، توانایی‌ها و قوانین کاملاً تازه‌ای به کودی و می می‌بخشد (از کنترل زمان و جاذبه گرفته تا تبدیل شدن به آهن‌ربا یا کنترل حشرات)، و هیچ‌کدام از این مکانیزم‌ها، برخلاف بسیاری از بازی‌های مشابه، پس از معرفی به‌سرعت کنار گذاشته نمی‌شوند؛ هرکدام تا پایان همان مرحله به‌طور کامل مورد استفاده قرار میگیرند. این حجم از خلاقیت مکانیکی، از سوی تقریباً تمام منتقدان به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین دستاوردهای طراحی بازی در دهه اخیر ستایش شده و بسیاری آن را با بهترین پلتفرمرهای تاریخ این ژانر مقایسه کرده‌اند.

طراحی نامتقارن (Asymmetrical) توانایی‌های دو شخصیت، که هر بازیکن را وادار می‌کند مهارت‌های متفاوت خود را با دیگری هماهنگ کند، در کنار مجموعه‌ای غنی از مینی‌گیم‌های رقابتی اختیاری میان مراحل اصلی، عمق و تنوع بازی را باز هم بیشتر می‌کند. در کنار آن مهم ترین ویژگی ای که این بازی دارد طراحی مراحل و نیاز به همکاری بازیکنان است؛ درست مانند کودی و می ، بازیکنان نیز در بخش از بازی مجبور به همکاری با یکدیگر هستند و هیچکدام به تنهایی نمیتواند در بازی پیشروی کند. . سیستم Friend's Pass، که امکان دعوت یک دوست برای بازی رایگان با تنها یک نسخه خریداری‌شده از بازی را فراهم می‌کند، نیز تصمیمی هوشمندانه بود که به‌طور مستقیم در موفقیت تجاری بی‌سابقه این عنوان نقش داشت.

با این حال برخی منتقدان معتقدند طول برخی مراحل، به‌ویژه در نیمه دوم بازی، بیش‌ازحد کشیده شده و تعداد مینی‌گیم‌ها گاهی از حد لازم فراتر می‌رود؛ ایرادی که به‌گفته یکی از نقدها، باعث می‌شود روایت نتواند با سرعت معرفی مکانیزم‌های تازه هم‌گام بماند. همچنین، چند بازخورد کاربری به مشکلات جزئی دوربین در برخی موقعیت‌های خاص اشاره کرده‌اند که می‌تواند کنترل دقیق را در لحظات حساس دشوار کند.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، It Takes Two جهشی محسوس نسبت به دو اثر پیشین Hazelight ارائه می‌دهد؛ هر مرحله از بازی، از اتاق‌خواب دخترانه پر از اسباب‌بازی گرفته تا کارگاه ابزار پدر و باغچه‌ای مملو از حشرات غول‌آسا، هویت بصری و پالت رنگی کاملاً منحصربه‌فرد خود را دارد و تنوع مکانیکی بازی را با تنوع بصری همراه می‌کند. این تغییر مقیاس دنیای بازی به اندازه خانه و باغچه، ایده‌ای هوشمندانه بود که امکان خلق تنوع بصری فراوان را در قالب یک جهان نسبتاً کوچک فراهم کرد.

موسیقی بازی، ساخته گوستاف گرفبرگ و کریستوفر انگ، به‌خوبی در خدمت فراز و فرودهای احساسی و طنزآمیز روایت قرار دارد. از نظر فنی، بازی در زمان عرضه عملکردی بسیار پایدار و باکیفیت ارائه داد که با توجه به حجم عظیم مکانیزم‌های متفاوت، دستاورد فنی قابل‌توجهی برای استودیویی با مقیاس Hazelight محسوب می‌شود.

بازی It Takes Two را باید نقطه اوج و تکامل کامل فلسفه Hazelight Studios در ساخت بازی‌های هم‌کاری دانست؛ اثری که با ترکیب داستانی گرم و انسانی درباره ترمیم یک رابطه، در کنار سیل بی‌پایانی از مکانیزم‌های خلاقانه و همیشه‌تازه، ثابت کرد بازی‌های ویدئویی می‌توانند در عین سرگرم‌کننده بودن، عمق احساسی واقعی نیز داشته باشند. سیستم Friend's Pass و طراحی نامتقارن توانایی‌ها، این بازی را به یکی از در دسترس‌ترین و در عین حال عمیق‌ترین تجربه‌های کوآپ تاریخ صنعت تبدیل کرده‌اند. پایان‌بندی قابل‌پیش‌بینی و طول بیش‌ازحد برخی مراحل، تنها کاستی‌های واقعی این اثر تقریباً بی‌نقص هستند.