نویسنده ای به نام آلن ویک

بازی Alan Wake در ۱۴ مه ۲۰۱۰ توسط استودیوی فنلاندی Remedy Entertainment و با انتشار Microsoft Game Studios برای Xbox 360 عرضه شد؛ نسخه PC آن نیز در فوریه ۲۰۱۲ منتشر شد. ساخت این بازی بیش از پنج سال طول کشید و در مسیر توسعه، تغییرات بنیادینی را از سر گذراند؛ پروژه در ابتدا با ساختار دنیای باز طراحی شده بود، اما تیم سازنده، به رهبری سم لیک (Sam Lake) و میکو روتالهتی (Mikko Rautalahti)، سرانجام در عرض دو ماه، آن را به ساختاری خطی‌تر بازطراحی کرد؛ تصمیمی که ساختار روایی نهایی بازی را شکل داد. Alan Wake با نمره‌ی ۸۳ از ۱۰۰ در متاکریتیک، بازخوردی مثبت اما با پراکندگی غیرمعمول نمرات دریافت کرد؛ در حالی که بسیاری از نشریات آن را ستایش کردند، چند منبع مستقل نیز نمره‌هایی به‌مراتب پایین‌تر از میانگین ثبت کردند، فاصله‌ای که خود یکی از منتقدان آن را دو انحراف معیار با میانگین توصیف کرده است.

داستان

داستان بازی، آلن ویک (Alan Wake)، نویسنده‌ای مشهور که سال‌هاست دچار مشکل شده، را دنبال می‌کند که برای گذراندن تعطیلاتی آرام، همراه همسرش، آلیس (Alice)، به شهر کوچک برایت فالز (Bright Falls) در شمال‌غرب آمریکا سفر می‌کند. پس از ناپدید شدن ناگهانی آلیس در دریاچه کالدرون (Cauldron Lake)، آلن صفحاتی از رمانی به نام Departure را می‌یابد که دقیقاً شرح همان اتفاقاتی است که برایش رخ می‌دهد؛ رمانی که او هیچ خاطره‌ای از نوشتنش ندارد.

روایت Alan Wake را باید قدرتمندترین و ماندگارترین دستاورد این بازی دانست؛ نکته‌ای که تقریباً بدون استثنا، در تمام نقدها، چه مثبت و چه منفی، به آن اشاره شده است. یکی از منتقدان، داستان بازی را آن‌قدر قوی توصیف کرده که به‌تنهایی می‌توانست یک فیلم یا سریال تلویزیونی را حمل کند. ساختار اپیزودیک بازی، که در شش فصل مجزا با آنچه گذشت کوتاه از قسمت قبل در ابتدای هر فصل روایت می‌شود، آگاهانه از الگوی سریال‌های تلویزیونی الهام گرفته و ریتم تعلیق، اوج داستانی را به‌خوبی در خود جای داده است.

صفحات دست‌نوشته پراکنده در سراسر بازی، که خارج از ترتیب زمانی یافت می‌شوند و اغلب رویدادهایی را که هنوز رخ نداده‌اند پیش‌گویی می‌کنند، مکانیزمی هوشمندانه برای القای حس وهم و عدم قطعیت است؛ اگرچه چند منتقد اشاره کرده‌اند که این صفحات، در عمل، تأثیر چندانی بر تصمیمات واقعی بازیکن ندارند و بیشتر نقشی تزئینی در روایت ایفا می‌کنند تا کارکردی. اتمسفر روان‌شناختی بازی، با الهام آشکار از آثار استیون کینگ (مانند تم شهر کوچک محاصره‌شده توسط شری تاریک) و سریال Twin Peaks، از سوی اکثریت منتقدان ستایش شده است. با این حال داستان بازی، همان‌طور که یکی از بازبینی‌ها نیز هشدار داده بود، بسیاری از پرسش‌های خود را تا پایان بازی بی‌پاسخ می‌گذارد؛ ویژگی‌ای که برخی آن را دعوتی به تفکر می‌دانند و برخی دیگر، نشانه داستانی ناتمام.

گیمپلی

گیم‌پلی Alan Wake را باید نقطه‌ای دانست که تقریباً تمام بازبینی‌ها، از زمان عرضه تا امروز، بر سر ضعف نسبی آن اتفاق‌نظر دارند. مکانیزم اصلی مبارزه بازی، که بر پایه نور در برابر تاریکی بنا شده، ایده‌ای در زمان خود نوآورانه بود: دشمنان، موجوداتی موسوم به گرفته‌شدگان (Taken) که در لایه‌ای از تاریکی محافظ پیچیده شده‌اند، تنها با تابش نور چراغ‌قوه آسیب‌پذیر می‌شوند و باید پیش از شلیک گلوله، این لایه محافظ را با نور سوزاند. این مفهوم، از سوی چندین منتقد به‌عنوان ایده‌ای درخشان و منحصربه‌فرد برای دوران خود ستایش شد.

با این حال، مشکل اصلی، نه در ایده، بلکه در اجرای تکرارشونده آن است. تقریباً هر بررسی منتشرشده، چه در زمان عرضه و چه در بازخوردهای کاربری امروزی، از عبارت تکراری برای توصیف مبارزات استفاده کرده است. تنوع دشمنان محدود است، اکثر درگیری‌ها در جنگل و در شب رخ می‌دهند و از نیمه بازی به بعد، این یکنواختی به‌طور محسوس ریتم کلی تجربه را کند می‌کند. یکی از منتقدان حتی تصمیم طراحان برای کنار گذاشتن ساختار دنیای باز اولیه را عاملی مستقیم در این مشکل دانسته است. برخی بازبینی‌ها نیز به کنترل‌ها و سیستم جاخالی دادن (Dodge) نسبتاً دست‌وپاگیر اشاره کرده‌اند. نکته جالب توجه این است که اکثر منتقدان، با وجود این انتقاد، همچنان بازی را به‌خاطر داستان و اتمسفرش توصیه کرده‌اند.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، Alan Wake در زمان عرضه خود، جوی اتمسفریک و سینمایی قدرتمندی ارائه داد؛ طراحی شهر برایت فالز، با جنگل‌های انبوه، مه غلیظ و تضاد میان نور و سایه، مستقیماً در خدمت هویت روایی بازی قرار می‌گیرد و حسی از انزوا و تهدید دائمی می‌سازد. استفاده از نور به‌عنوان یک عنصر گیم‌پلی و بصری هم‌زمان، یکی از هوشمندانه‌ترین تصمیمات طراحی بازی است؛ همان‌طور که یکی از منتقدان اشاره کرده، سوزاندن تاریکی با نور چراغ‌قوه، مفهومی است که از نظر بصری نیز به‌خوبی اجرا شده است.

موسیقی و طراحی صدا، با استفاده از قطعات موسیقی واقعی در پایان هر فصل (شبیه تیتراژ پایانی یک قسمت سریال)، و صداپیشگی متیو پورتا (Matthew Porretta) در نقش آلن ویک، به‌طور گسترده ستایش شده‌اند. با این حال، از نظر فنی خالص، گرافیک بازی، حتی در زمان عرضه، از سوی برخی به‌عنوان نه‌چندان درخشان یا متوسط توصیف شد؛ و نسخه بازسازی‌شده Remastered در سال ۲۰۲۱، با وجود ارتقای کیفیت تصویر به ۴K، همچنان محدودیت‌های طراحی اصلی بازی (از جمله تکرار محیط‌ها) را حفظ کرده است.

بازی Alan Wake را باید اثری دانست که با ایده‌ای درخشان و اجرایی ناهمگون، میراثی به‌مراتب بزرگ‌تر از کیفیت خالص گیم‌پلی خود برجای گذاشت. روایت روان‌شناختی قدرتمند آن، ساختار اپیزودیک الهام‌گرفته از تلویزیون، و اتمسفر یگانه برایت فالز، Remedy Entertainment را به یکی از معتبرترین نام‌ها در ساخت تجربه‌های داستان‌محور تبدیل کرد؛ میراثی که بعدها در Control و سرانجام در دنباله مستقیم آن، Alan Wake II، به کمال رسید. با این حال، تکرار شدید مکانیزم مبارزه، ضعفی واقعی و پیوسته است که از زمان عرضه تا امروز، تقریباً بدون استثنا در هر بازبینی تکرار شده و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.