بررسی فیلم Avengers: Endgame، سکانس های حذف شده در نسخه نهایی فیلم، ایده‌هایی که در داستان اصلی جا نداشتند و بازیگر هایی که قرار بود در فیلم حضور داشته‌باشند!

در گذشته، آنتونی و جو روسو و کریستوفر مارکوس و استیون مک‌فیلی در چندین مصاحبه شرکت کرده بودند و در آنها از ایده‌های جایگزین و صحنه‌هایی که در نهایت از فیلم حذف شده‌اند، صحبت کرده بودند؛ ایده‌ها و صحنه‌هایی که بسیاری از آنها میتوانستند نسخه نهایی فیلم را به شکلی اساسی تغییر بدهند.

البته چنین فرایندی چیز غیرمعمولی نیست؛ تقریباً همه فیلم‌ها قبل از آغاز تولید، در طول فیلم‌برداری و حتی پس از پایان تولید، دستخوش بازنویسی‌ها و تغییرات قابل‌توجهی میشوند. اما با توجه به اشتیاق و وسواس طرفدار ها نسبت به این فیلم، جای تعجب ندارد که این تغییرات در گذشته و همچنان با دقت و موشکافی فراوان مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته‌‌است.

در ادامه، درباره تمام مواردی که تا الان میدانیم و نزدیک بوده‌است در Avengers: Endgame حضور داشته باشند اما در نهایت کنار گذاشته شدند، صحبت میکنیم.

عنوان فیلم

قبل از رونمایی رسمی، حاشیه‌های زیادی درباره عنوان فیلم وجود داشت و برادران روسو بارها و با قاطعیت شایعات اولیه مبنی بر اینکه نام فیلم Endgame است را رد میکردند.

یکی دیگر از حدس‌های محبوب طرفدار ها، عنوان Avengers: Infinity Gauntlet بود؛ عنوانی که مستقیماً به سری امیک کلاسیکی اشاره داشت که داستان فیلم تا حد زیادی از آن الهام گرفته بود.

در آوریل ۲۰۱۸، زوئی سالدانا در مصاحبه‌ای با BBC ظاهراً این عنوان را تأیید کرد و هنگام صحبت درباره فیلم، از آن با نام «Gauntlet» یاد کرد. اما جیمز گان، کارگردان مجموعه Guardians of the Galaxy، خیلی زود اعلام کرد که سالدانا صرفاً اشتباه لفظی کرده‌است.

با این حال، برادران روسو در پادکست Happy Sad Confused تأیید کردند که عنوان Infinity Gauntlet در ابتدا عنوان اصلی فیلم بوده‌است، برخی فکر میکنند همان اشتباه لفظی زوئی سالدانا باعث شد استودیو تصمیم بگیرد نام فیلم را تغییر بدهد و در نهایت عنوان Endgame را انتخاب کند.

سکانس حذف شده ثور و بلک ویدو در تریلر های فیلم

در زمان منتشر شدن تریلرهای Avengers: Endgame طرفدار ها با وسواس و دقت فراوان، فریم‌به‌فریم هر تریلر را بررسی میکردند. بنابراین وقتی دو صحنه از نسخه اولیه فیلم در نسخه نهایی دیده نشد، غیبت آنها خیلی زود توجه همه را جلب کرد.

اولین صحنه، بلک ویدو را نشان میداد که در مقر اونجرز مشغول تمرین تیراندازی به هدف بود.

این سکانس در نگاه اول اهمیت چندانی نداشت. اما صحنه دوم، ثور را با موهای کوتاه و اندام ورزیده‌اش نشان میداد که استورم‌بریکر را برای نبرد با تانوس آماده میکرد؛ صحنه‌ای که باعث شد طرفدار ها بارها از خودشان بپرسند این سکانس قرار بود در کدام بخش از داستان فیلم قرار بگیرد.

برادران روسو بعدها اعتراف کردند که تریلرهای فیلم به‌شدت دست‌کاری شده بودند تا مخاطب نتواند داستان و غافلگیری‌های متعدد Avengers: Endgame را قبل از تماشای فیلم حدس بزنند.

صحنه‌هایی از یادمان‌های قربانی‌های بشکن تانوس

یکی از ویژگی‌های تحسین‌برانگیز Avengers: Endgame این بود که برخلاف خیلی از فیلم های هم‌سبک خودش، زمان کافی را صرف نشان دادن تأثیر اتفاقات Avengers: Infinity War بر جهان میکرد. اما به گفته کریستوفر مارکوس و استیون مک‌فیلی در گفت‌وگویی مفصل با نیویورک تایمز، نسخه اولیه فیلمنامه حتی شروعی تلخ‌تر و سنگین‌تر داشت.

در آن نسخه، پرده اول فیلم شامل صحنه‌هایی از یادمان‌های قربانی‌های بشکن تانوس در شهرهای مختلف جهان بود؛ یادمان‌هایی مشابه همان بنای یادبودی که اسکات لنگ موقع برگشت به سن‌فرانسیسکو باهاش روبه‌رو شد. هدف این صحنه‌ها، نمایش بزرگ‌تر تأثیر فاجعه‌ای بود که نیمی از جمعیت جهان را از بین برد.

علاوه بر این، سازنده‌ها در ابتدا قصد داشتند به یکی دیگر از پیامدهای تلخ بشکن تانوس هم بپردازند، اینکه تقریباً یک‌چهارم کودکان زمین ناگهان یتیم شده بودند، برادران روسو در مصاحبه‌ای با پادکست The Gist توضیح دادند که ایده‌ای داشته‌اند تا بعد از پرش زمانی پنج‌ساله، بلک ویدو را در حال نظارت بر تلاش‌های دولت جهانی برای رسیدگی به کودکانی نشان بدهند که والدین خودشان را در اثر بشکن تانوس از دست داده بودند.

اگرچه چنین ایده‌ای از نظر شخصیت‌پردازی کاملاً با نقش بلک ویدو همخوانی داشت و مسئولیت‌پذیری او را به‌خوبی نشان میداد، اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که اجرای این حرکت بیش از حد جاه‌طلبانه است بنابراین از فیلم حذف شد.

مسیر داستانی ثور و کلینت بارتون

در فیلم، دو قهرمانی که بیشتر از همه از پیامدهای اتفاقات ضربه میخورند، ثور و کلینت بارتون بودند، در حالی که داستان ثور که برخلاف انتظار، با ظرافت بیشتری روایت شد نشان میدهد او با افسردگی و اعتیاد سعی میکند با آسیب روحی خود کنار بیاد، اما کلینت مسیر کاملاً متفاوتی را انتخاب کرده‌است. او با یک مدل موی جدید، خود را به نوعی نگهبان دنیای ویران‌شده تبدیل کرده‌است و وقتی دوباره او را میبینیم، در میانه‌ی یک قتل‌عام جهانی و سفر از کشوری به کشور دیگر است.

طبق گفته‌ی نویسنده‌های فیلم، در همان مصاحبه با نیویورک تایمز که قبل تر اشاره شد، در نسخه‌های اولیه‌ی داستان قرار بود این نقش انتقام‌جویانه به ثور سپرده بشود:

«وقتی داشتیم برای Endgame ایده‌پردازی میکردیم، از اینجا شروع کردیم که ثور در مأموریتی برای انتقام باشد، اما بعد با خودمان گفتیم، او در فیلم قبلی هم دقیقاً همین مسیر را طی کرده بود. این تنها کاری است که این شخصیت همیشه انجام میدهد؛ و تازه هر بار هم شکست میخورد! پس بیاید او را کاملاً به بن‌بست برسانیم و ببینیم بعد چه اتفاقی میوفتد.»

این تصمیم در نهایت باعث شد ثور یکی از جذاب‌ترین مسیرهای شخصیتی فیلم را داشته باشد؛ شخصیتی که خیلی ها او را ارزشمندترین و درخشان‌ترین قهرمان فیلم میدانند.

آغاز تلخ این فیلم برای Infinity War برنامه ریزی شده بود!

حالا که صحبت از کلینت شد، او شخصیتی است که از مرحله‌ی ایده‌پردازی تا نسخه‌ی نهایی فیلم، بیشترین تغییرات را تجربه کرده‌است.

صحنه‌ای که خانواده‌ی کلینت از بین میروند، آغازی تلخ و سنگین برای فیلم بود؛ اما جالب است بدانید که این سکانس در ابتدا برای فیلم Avengers: Infinity War نوشته شده بود. تا اینکه جو روسو، کارگردان فیلم، تصمیم گرفت این صحنه به‌جای آن فیلم، افتتاحیه‌ی فیلم Endgame باشد.

جالب‌تر این است در مقطعی از روند نگارش فیلم، این کلینت بود که قرار بود در میانه‌ی فیلم با پریدن از صخره، جان خود را فدا کند، و این بار، جن اوندردال، تهیه‌کننده‌ی جلوه‌های ویژه‌ی فیلم، بعد از خواندن نسخه‌ی اولیه‌ی فیلمنامه، نویسنده ها را متقاعد کرد که این تصمیم را تغییر بدهند.

فارغ از اینکه طرفدار ها با این تصمیم موافق باشند یا خیر، بدون شک انتخاب بلک ویدو غافلگیرکننده‌تر بود؛ به‌ویژه برای این که خیلی ها فکر میکردند که ناتاشا در این فیلم در امان است، چون در آن زمان فیلم مستقل بلک ویدو در دست ساخت بود.

معرفی اسمارت هالک

کلینت تنها شخصیتی نبود که مسیر داستانی اولیه‌‌اش بین دو فیلم تقسیم شد. به گفته‌ی کریستوفر مارکوس:

«یک دوره‌ای بود که بنر در همان فیلم اول به اسمارت هالک تبدیل میشد. این ایده خیلی سرگرم‌کننده بود، اما در زمان اشتباهی اتفاق میفتاد. در آن لحظه، یک نقطه‌ی اوج بود، درست زمانی که همه‌ی شخصیت‌های دیگر در پایین‌ترین وضعیت روحی خودشان قرار داشتند.»

حتی بعد از اینکه نویسنده‌ها تصمیم گرفتند معرفی اسمارت هالک را به Endgame منتقل کنند، باز هم برای نحوه‌ی رونمایی از او با مشکل روبه‌رو بودند.

آنها در ابتدا صحنه‌هایی را در یک آزمایشگاه نوشته بودند که در آن، مخاطب روند تبدیل بروس بنر به اسمارت هالک را به چشم میدید، اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که یک کات ناگهانی به صحنه‌ای که او با خونسردی داخل رستوران مشغول خوردن صبحانه است و انت-من با سردرگمی تلاش میکند بفهمد دقیقاً چه اتفاقی افتاده‌است، خیلی تأثیرگذارتر و جذاب‌تر عمل میکند.

تونی استارک و ثور در آزگارد

بخش میانی Endgame را به لطف ساختاری که از فیلم‌های سرقت الهام گرفته است میشود سرگرم‌کننده‌ترین قسمت فیلم دانست؛ البته همین بخش، جایی بود که نویسنده‌ها بیشترین چالش را برای انتخاب اتفاقات و مکان‌هایی که باید در داستان پوشش داده میشدند، داشتند.

در ایده‌های اولیه، قرار بود تونی استارک به‌جای راکت همراه ثور به آزگارد سفر کند تا برای به‌دست آوردن سنگ قدرت و سنگ فضا تلاش کنند. در این نسخه، استارک با هایمدال روبه‌رو میشد و ثور هم با نسخه‌ی گذشته‌ی خود دیدار میکرد. همچنین قرار بود یک صحنه‌ی دیگر هم با جین فاستر، عشق سابق ثور، داشته باشد، البته به این شرط که ناتالی پورتمن حاضر میشد برای فیلم‌برداری صحنه‌های جدید برگردد.

ایده‌های دیگه‌ای هم مطرح شده بودند؛ از جمله نفوذ به مقر شیلد، رانندگی تا خانه‌ی دکتر استرنج و حتی یک سکانس اکشن بزرگ در سیاره‌ی موراگ که زیر آب قرار داشت؛ همان سیاره‌ای که پیتر کوئیل در اولین فیلم Guardians of the Galaxy، سنگ قدرت را از آنجا دزدید.

همچنین نویسنده‌ها اعتراف کردند که در ابتدا برای بازگشت به اتفاقات نخستین فیلم The Avengers تردید داشتند، چون نگران بودند این تصمیم صرفاً نوعی ایده فن‌سرویس به نظر برسد. اما بار دیگر این جو روسو بود که آنها را متقاعد کرد بازگشت به آن فیلم، با وجود قابل‌پیش‌بینی بودن آن، بهترین انتخاب برای داستان است.

شخصیت های بیشتری قرار بوده در فیلم حضور داشته‌باشند!

از زمان فیلم The Thin Red Line تا اکنون، کمتر فیلمی را میشود پیدا کرد که این‌همه ستاره‌ی بزرگ سینما را با این میزان کم از زمان حضور روی پرده و دیالوگ در خود جا داده باشد، البته قرار نبود از ابتدا اوضاع اینجوری باشد، علاوه بر ناتالی پورتمن که قبل‌تر بهش اشاره شد، دو چهره‌ی قدیمی دنیای سینمایی مارول، یعنی ساموئل ال. جکسون و کوبی اسمالدرز هم ممکن بود در فیلم دیالوگ‌هایی داشته باشند.

در نسخه‌های اولیه‌ی فیلمنامه، شخصیت‌های آنها به‌عنوان جایگزین احتمالی صحنه‌ای در نظر گرفته شده بودند که در آن ثور و آیرون من با رابرت ردفورد در نقش الکساندر پیرس، وزیر دفاع سابق، گفت‌وگو میکنند. این تصمیم برای زمانی بود که احتمال میدادند ردفورد به‌دلیل اعلام بازنشستگی‌اش از بازیگری، تمایلی به بازگشت و تکرار نقش خود از فیلم Captain America: The Winter Soldier نداشته باشد؛ احتمالی که با توجه به خبرهای آن زمان، کاملاً منطقی به نظر میرسید.

به همین ترتیب، نویسنده‌ها مدتی هم به حضور زوج اصلی انت-من، یعنی هنک پیم و جنت ون داین (با بازی مایکل داگلاس و میشل فایفر) در نبرد بزرگ پرده‌ی سوم فیلم فکر کرده بودند.

اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که تعداد شخصیت‌های زره‌پوش و دارای لباس ابرقهرمانی آنقدر زیاد است که اضافه شدن آنها فقط باعث شلوغ‌تر شدن صحنه میشود.

البته مایکل داگلاس دست‌کم یک صحنه‌ی داشت که در آن چند خط دیالوگ گفت.

سکانس حذف شده در نبرد پایانی فیلم

بعد از ۱۱ سال و ۲۲ فیلم، کاملاً قابل پیش‌بینی بود که نبرد پایانی Avengers: Endgame از نظر مقیاس و مدت‌زمان، به یک رویارویی عظیم و پر از شخصیت‌های مختلف تبدیل بشود. با این حال، اگه همه‌چیز را در نظر بگیریم، نسخه‌ی نهایی این نبرد نسبتاً منسجم و جمع‌وجور به نظر میرسد؛ هرچند همیشه قرار نبود به این شکل باشد.

در نسخه‌های اولیه‌ی فیلمنامه، این سکانس حتی بسیار بزرگ‌تر بود و ساختاری سه‌پرده‌ای برای خود داشت. همچنین یک صحنه‌ی سه‌دقیقه‌ای هم در آن گنجانده شده بود که چند نفر از قهرمان هایی که به‌تازگی دوباره زنده شده بودند، در بین سنگرها برای لحظاتی توقف میکردند تا درباره‌ی نقشه‌ی نبرد و استراتژی خودشان گفت‌وگو کنند.

طبق گفته‌ی استیون مک‌فیلی، این صحنه «کاملاً مصنوعی و غیرواقعی» به نظر میرسید و به همین دلیل از فیلم حذف شد. با این حال، بدون شک این سکانس یکی از موردانتظارترین صحنه‌های حذف‌شده‌ای بود که طرفدارها در فیلم مشتاق دیدن آن بودند.

دیدار تونی با دختر خود، مورگان استارک

یکی دیگر از صحنه‌های مهمی که برای نبرد پایانی فیلم، فیلم‌برداری شد اما در نهایت از نسخه‌ی نهایی حذف شد، مربوط به تونی استارک بود.

در این صحنه، بعد از اینکه او از سنگ‌های بینهایت استفاده میکند و جان خودش را برای نجات جهان فدا میکند، در نوعی فضای معنوی یا برزخ‌گونه با نسخه‌ی نوجوان دختر خود، مورگان استارک، روبه‌رو میشود. نقش مورگان نوجوان را کاترین لنگفورد، بازیگر سریال 13 Reasons Why، بازی کرده بود؛ انتخابی که بعد از اعلام حضورش در فیلم، موجی از گمانه‌زنی‌ها را بین طرفدار ها به راه انداخت.

این صحنه قرار بود بازتابی از سکانس مشابهی در فیلم Avengers: Infinity War باشد؛ جایی که تانوس بعد از استفاده از سنگ‌ها، در همان فضای معنوی با گامورای خردسال دیدار میکند.

به گفته‌ی جو روسو، اگرچه این صحنه روی کاغذ خیلی خوب عمل میکرد، اما در نمایش‌های آزمایشی باعث سردرگمی تماشاگر ها شد. مخاطب ها هنوز فرصت کافی نداشتند تا با رابطه‌ی آیرون من و دخترش ارتباط عاطفی عمیقی برقرار کنند، چه برسد به اینکه یکدفعه با نسخه‌ی نوجوان مورگان، که تا آن لحظه هرگز در فیلم دیده نشده بود، مواجه بشوند.

هرچند این صحنه ممکن بود برخی از تماشاگر ها را گیج کند، اما میتوانست ادای احترامی زیبا به سکانس تانوس و گامورا در Avengers: Infinity War باشد و همچنین پایانی شایسته برای تمام روابط و درام‌های والد و فرزندی به‌ویژه رابطه‌ی پدر و دختر که در طول این مجموعه فیلم‌ها به تصویر کشیده شده بودند.

دیدار ثور و والکری

یک صحنه‌ی مهم دیگر هم در آخرین لحظات از نسخه‌ی نهایی فیلم حذف شد؛ صحنه‌ای که بر ثور و والکری در آخرین ملاقاتشان تمرکز داشت. آنتونی روسو در گفت‌وگویی با Sirius XM این صحنه را این‌گونه توصیف کرد:

«ثور بعد از اینکه پادشاهی را به والکری واگذار میکند، لحظه‌ای با او دارد، والکری دستش را روی شونه‌ی ثور میزارد و ثور کم‌کم به سمت او خم میشود تا او را ببوسد. اما والکری به او میگوید: "داری چیکار میکنی؟"

ثور هم جواب میدهد: "اوه... فکر کردم این لمس..." و والکری میگوید: "آره، این فقط یک لمس برای خداحافظی است. فقط خواستم بهت یک ضربه‌ی دوستانه روی شونه بزنم." صحنه واقعاً بامزه بود، اما در نهایت آن را حذف کردیم.

حذف سکانس ادای احترام به قهرمان جان باخته MCU

جو و آنتونی روسو، کارگردان های فیلم، در جریان یک گفت‌وگو در ردیت، درباره دلیل حذف یکی از صحنه‌های حذف‌شده که پیامدهای بعد از نبرد پایانی را به تصویر میکشید، توضیح دادند.

این صحنه که همزمان با کمپین تبلیغاتی انتشار نسخه دیجیتالی فیلم  به‌صورت آنلاین منتشر شد، نشان میدهد که اعضای اونجرز و گاردینز در کنار همدیگه زانو میزنند تا به یک قهرمان جان‌باخته ادای احترام کنند.

واکنش طرفدار ها به این صحنه متفاوت بود؛ بعضی ها معتقد بودند که این سکانس میتوانست ادای احترامی شایسته به یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های دنیای مارول باشد، اما گروهی دیگر احساس میکردند که صحنه بیش از حد مستقیم است و ظرافت و تأثیر احساسی مراسم خاکسپاری این شخصیت را ندارد.

موضوع این صحنه حذف‌شده در جریان گفت‌وگو مطرح شد؛ جایی که یکی از طرفدار ها با اشاره به اینکه این سکانس را دوست داشته‌است، از برادران روسو پرسید چرا تصمیم گرفتند آن را از نسخه نهایی فیلم حذف کنند.

جو روسو هم در پاسخ گفت:

«ما هم صحنه زانو زدن اونجرز را فوق‌العاده احساسی میدانستیم، اما وقتی آن را در روند فیلم قرار دادیم، احساس کردیم بیش از حد شبیه لحظه‌ای است که همه قهرمان ها در مراسم خاکسپاری تونی، کنار دریاچه و مقابل خانه‌اش ایستاده بودند و به او ادای احترام میکردند. وجود این دو صحنه در کنار هم باعث میشد با همدیگه رقابت کنند و در نهایت، پایان فیلم حالتی تکراری پیدا کند.»

نسخه‌ای جدید از اندگیم اکران خواهد شد!

نسخه ای جدید از Avengers: Endgame به همراه محتوای بیشتر قرار است در تاریخ 25 سپتامبر 2026 مصادف با 3 مهر 1405 بار دیگر در سینماها اکران شود؛ اقدامی که در آستانه اکران دنباله آن، یعنی فیلم Avengers: Doomsday در دی 1405 انجام می‌گیرد.

این اکران مجدد شامل صحنه‌های جدید خواهد بود و همچنین گواهی «Infinity Vision» دیزنی را برای فرمت‌های پرده بزرگ پریمیوم دریافت می‌کند؛ گواهی‌ای که به مخاطبان اطلاع می‌دهد کدام سینماها «بزرگ‌ترین، درخشان‌ترین و فراگیرترین تجربه سینمایی» را ارائه می‌دهند و استانداردهای فنی مشخصی را دارند.

جو روسو این اکران مجدد را در مسیر رسیدن به  «بسیار حیاتی» توصیف کرده و گفته است که صحنه‌های جدید به‌عنوان یک «پل روایی» میان دو فیلم عمل می‌کنند تا داستان Avengers: Doomsday را تقویت کنند.

همچنین این نسخه با عنوان Encore بر روی پرده خواهد رفت و شامل یک مقدمه اختصاصی، صحنه‌های جدید و دیده‌نشده، و همچنین یک سکانس پایانی ویژه (End Tag) خواهد بود که تنها در نسخه‌های Infinity Vision و IMAX به نمایش درمی‌آید.

در نهایت، صحنه‌های حذف‌شده Avengers: Endgame نشان میدهند که روند ساخت یک فیلم بزرگ، پر از ایده‌ها و سکانس‌هایی است که همیشه به نسخه نهایی فیلم راه پیدا نمی‌کنند

هرچند بسیاری از این صحنه‌ها از نظر احساسی یا داستانی جذاب هستند، اما حذف آن‌ها باعث شد روایت فیلم منسجم‌تر و ریتم فیلم بهتر حفظ شود.

با این حال، تماشای این سکانس‌ها برای طرفداران دنیای سینمایی مارول فرصتی است تا با تصمیم‌های پشت‌صحنه عوامل فیلم آشنا بشوند و نگاهی عمیق‌تر به دنیای Endgame داشته باشند.