نقد و بررسی بازی Resident Evil 7: Biohazard

بازی Resident Evil 7: Biohazard در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۷ توسط کپکام برای PS4 ، Xbox one و PC عرضه شد و بعدها به نسل‌های جدیدتر کنسول‌ها نیز راه یافت. این عنوان دقیقاً پنج سال پس از رزیدنت ایول ۶ منتشر شد؛ بازه‌ای که کپکام آن را صرف بازاندیشی کامل در هویت این فرنچایز کرد. پس از دو نسخه پیاپی که به‌طور فزاینده به سمت اکشن حرکت کرده بودند ، رزیدنت ایول ۷ با تغییر کامل دیدگاه دوربین از سوم‌شخص به اول‌شخص و بازگشت تمام‌وکمال به فضای کلاستروفوبیک گذشته خود تجربه ای جدیدی برای طرفداران به ارمغان آورد.

باید با صراحت گفت که این حرکت ، برخلاف تجربه نسخه‌های پنجم و ششم ، نتیجه‌ای فوق‌العاده مثبت هم در میان منتقدان و جامعه گیمرها به همراه داشت. بازی با عملکرد شگفت انگیزش در میان طرفداران ، سال‌ها پس از انتشار ، همچنان به‌عنوان یکی از بهترین و مهم‌ترین نسخه‌های کل تاریخ رزیدنت ایول یاد می‌شود.

داستان

داستان بازی، Ethan Winters را دنبال می‌کند که پس از دریافت پیامی مرموز از همسر گمشده‌اش Mia ، به عمارتی متروکه در لوئیزیانا ، متعلق به خانواده بیکر، سفر می‌کند ؛ خانواده‌ای که به موجوداتی وحشی و کنترل‌ناپذیر تبدیل شده‌اند.خانواده بیکر، به‌ویژه پدر خانواده جک بیکر، به یکی از به‌یادماندنی‌ترین و ترسناک‌ترین دشمنان تاریخ این فرنچایز تبدیل شدند ؛ موجودی که برخلاف زامبی‌های سنتی مجموعه غیرقابل‌کشتن به‌نظر می‌رسد و بازیکن را در طول نیمه نخست بازی به‌طور مداوم و روان‌شناختی تحت فشار قرار می‌ده.

بازی رزیدنت ایول ۷ با یک تصمیم هوشمندانه آغاز می‌شود ، قطع کامل ارتباط ظاهری با شخصیت‌ها و اسطوره‌شناسی پیچیده و تا حدی خسته‌کننده نسخه‌های پیشین. بازیکن در نقش ایتن ، شخصیتی معمولی و بدون پیشینه قهرمانانه ، وارد دنیایی می‌شود که در ابتدا هیچ ارتباط آشکاری با آمبرلا یا شخصیت‌های شناخته‌شده مجموعه ندارد ؛ رویکردی که به‌طور گسترده از سوی جامعه گیمرها به‌عنوان یک شروع تازه و رهایی‌بخش پس از سردرگمی داستانی نسخه ششم ستایش شده است. این رویکرد به گفته عده ای حتی از نسخه های کلاسیک هم ، در ژانر وحشت ، بهتر عمل کرده و گروهی این بازی را ترسناک ترین بازی این مجموعه میدانند.

داستان بازی به خوبی کارگردانی شده و بازیکن بدون وابستگی به هیچ کدام از نسخه های پیشین وارد فضای بازی میشود و به آرامی در محیط مخوف و دلهره آور بازی پیش میرود و داستان بازی را درک میکند. شخصیت پردازی ها در سطح بالایی قرار دارند و بازیکن به خوبی میتواند با شخصیت های بازی ارتباط بگیرد و انگیزه های آنها را درک کند. همچنین محتوا های داستانی اضافه ای که به بازی اضافه شده به خوبی داستان بازی را کامل کرده و تقریبا هیچ خلا داستانی ای برای بازیکن باقی نمیماند.

گیمپلی

گیم‌پلی رزیدنت ایول ۷ را می‌توان یکی از موفق‌ترین بازتعریف‌های تاریخ این فرنچایز دانست. تغییر به دیدگاه اول‌شخص، که در ابتدا با تردید و حتی نگرانی بخشی از جامعه گیمرها روبه‌رو شده بود، در عمل به یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای بازی تبدیل شد؛ این تغییر حس آسیب‌پذیری و نزدیکی مستقیم به خطر را به‌شکلی که هیچ‌کدام از نسخه‌های سوم‌شخص پیشین قادر به ایجاد آن نبودند، به بازیکن منتقل می‌کند. بازگشت به مدیریت منابع فشرده و استرس‌زا، همراه با مهمات محدود و تهدید دائمی، دقیقاً همان عنصری بود که جامعه گیمرها سال‌ها خواستار بازگشت آن به این مجموعه بودند و رزیدنت ایول ۷ توانست آن را به‌شکلی متقاعدکننده بازآفرینی کند.

طراحی عمارت بیکر به‌عنوان مرکز اصلی گیم‌پلی، از نظر معماری و ساختار به‌هم‌پیوسته، یادآور بهترین سنت‌های طراحی مرحله در نسخه‌های کلاسیک مجموعه است و کاوش تدریجی آن ، همراه با کشف کلیدها و معماهای محیطی ، یکی از رضایت‌بخش‌ترین تجربه‌های کاوش در کل تاریخ رزیدنت ایول محسوب می‌شود. با این حال ، اکثر نقاط قوت بازی مربوط به ابتدای بازی است و در آواخر بازی شاهد افت کیفیت بازی و کاهش المان های گیمپلی و سختی بازی میشویم ، حتی باس فایت های بازی نیز در نیمه پایانی بازی ساده تر میشودند.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، رزیدنت ایول ۷ با استفاده از نسل نخست موتور گرافیکی RE Engine کپکام ، استانداردی تازه برای فضاسازی وحشت روان‌شناختی تعیین کرد. طراحی عمارت بیکر ، با جزئیات کثیف ، فرسوده و به‌شدت واقع‌گرایانه‌اش، فضایی دلهره آور و باورپذیر خلق می‌کند که به‌تنهایی بخش زیادی از موفقیت این بازی را رقم می‌زند. دیدگاه اول‌شخص نیز ، فراتر از تأثیر گیم‌پلی ، از نظر بصری نیز تجربه‌ای به‌مراتب فراگیرتر و ترسناک‌تر نسبت به دوربین‌های سوم‌شخص نسخه‌های پیشین ارائه می‌دهد ؛ به‌ویژه نسخه VR که از سوی بسیاری از بازیکنان به‌عنوان یکی از ترسناک‌ترین تجربه‌های واقعیت مجازی تاریخ بازی‌های ویدئویی توصیف شده است.

طراحی صدا نیز نقشی حیاتی در ساخت اتمسفر بازی ایفا می‌کند؛ از صدای زوزه‌مانند و غیرقابل‌پیش‌بینی جک بیکر در راهروهای عمارت گرفته تا سکوت آزاردهنده و پرتنش اتاق‌های خالی ، طراحی صوتی بازی به‌طور مداوم بازیکن را در حالت هوشیاری و اضطراب نگه می‌دارد.

طراحی محیط در سطح بسیار بالایی قرار دارد ، از عمارت بیکر گرفته تا معدن و کارخانه ، همه و همه فضایی سرشار از وحشت را به بازیکن القا میکنند ؛ همچنین طراحی خرابه ها و محیط خالی از سکنه بازی هر لحظه به بازیکن یادآوری میکند که او کاملا تنهاست و هیچ کسی نیست که به او کمک کند ، همین حس تنهایی ترس بازی را 2 چندان کرده و تجربه ای لذب بخش را برای طرفداران ژانر وحشت به ارمغان آورده است.

رزیدنت ایول ۷ را باید یکی از موفق‌ترین و مهم‌ترین عناوین تاریخ این فرنچایز دانست. برخلاف 2 نسخه پیشین نظر منتقدان و طرفداران نسبت به این بازی در طول سال‌های اخیر همچنان مثبت و پایدار باقی مانده است. این بازی به‌طور گسترده به‌عنوان لحظه‌ای شناخته می‌شود که کپکام توانست پس از دوره‌ای پرمناقشه ، اعتماد طرفداران قدیمی را دوباره جلب کند و مسیر تازه و موفقی را برای آینده مجموعه رقم بزند.