نقد و بررسی بازی Sekiro: Shadows Die Twice

 بازی Sekiro: Shadows Die Twice در ۲۲ مارس ۲۰۱۹ توسط استودیوی FromSoftware ، برای PS4 ، Xbox one و PC عرضه شد. این بازی ، با کارگردانی مستقیم هیدتاکا میازاکی ، متفاوت ترین اثر این استودیو از فرمول آشنای سولز لایک محسوب می‌شود ؛ برخلاف Dark Souls و Bloodborne که بازیکن آزادی کامل برای ساخت شخصیت ، انتخاب میان ده‌ها سلاح و سبک‌های مختلف مبارزه را داشت ،  Sekiro این آزادی را به‌طور کامل کنار گذاشت و بازیکن را با یک شخصیت از پیش تعیین‌شده ، یک سلاح ثابت و فلسفه‌ای کاملاً متفاوت از مبارزه روبه‌رو کرد. این تصمیم رادیکال ، از همان ابتدا موضوع بحث‌های داغی میان طرفداران قدیمی مجموعه سولزلایک شد.

این عنوان از بهترین بازخوردهای انتقادی سال ۲۰۱۹ را دریافت کرد و در پایان همان سال ، جایزه بازی سال The Game Awards را نیز از آن خود کرد ؛ افتخاری که آن را در کنار The Witcher 3 و Elden Ring ، در جمع معدود بازی‌های نقش‌آفرینی برنده این عنوان قرار می‌دهد.

داستان

داستان بازی در نسخه‌ای تغییریافته و خیالی از دوران Sengoku ژاپن روایت می‌شود ؛ دورانی آکنده از جنگ‌های داخلی که بازیکن در نقش Wolf ، یک شینوبی (نینجا) یک‌دست که در کودکی توسط یک نینجای سرگردان بزرگ شده ، ایفای نقش می‌کند. وظیفه اصلی وولف ، محافظت از Kuro ، وارث الهی جوانی است که خون اژدها در رگ‌هایش جاری است و همین ویژگی ، او را به هدف اصلی طمع قبیله Ashina و سایر جناح‌های رقیب تبدیل کرده است.

روایت Sekiro ، در مقایسه با ابهام و پراکندگی عمدی داستان‌های Dark Souls و Bloodborne، به‌طرزی قابل توجه مستقیم‌تر و قابل‌پیگیری‌تر است. بازیکن از همان دقایق ابتدایی، هدف اصلی داستان را به‌روشنی درک می‌کند و مسیر کلی روایت ، برخلاف سنت غیرمستقیم و مبهم آثار پیشین FromSoftware ، با وضوح بیشتری دنبال می‌شود. این تغییر رویکرد، از سوی بسیاری از منتقدان و بازیکنان تازه‌وارد به این استودیو با استقبال گرم روبه‌رو شد، چرا که دسترسی‌پذیری بیشتری به داستان بازی می‌بخشید ؛ اما در مقابل، برخی از طرفداران باتجربه‌تر مجموعه سولزلایک ، همین وضوح را به‌عنوان از دست رفتن بخشی از عمق و رازآلودی

جهان بازی، هرچند از نظر مقیاس کوچک‌تر از Lordran (دنیای دارک سولز 3)یا Yharnam (دنیای بلادبورن)طراحی شده، با شخصیت‌هایی مانند Genichiro Ashina ، وارث جوان و بی‌رحم قبیله اشینا ، و پدر بزرگش Isshin Ashina ، پیرمرد افسانه‌ای و بنیان‌گذار این قبیله ، عمق تراژیک قابل توجهی به داستان می‌بخشد ؛ روابط خانوادگی ، خیانت‌ها و انتخاب‌های اخلاقی دشوار ، در قالب یک درام ژاپنی کلاسیک ، لایه‌های احساسی معناداری به کلیت روایت اضافه می‌کنند. با این حال ، برخی از طرفداران قدیمی به این شکل روایت داستان برای یک بازی سولز لایک ایراد گرفتند ، اما بعد از مدتی تقریبا همه به اینت نتیجه رسیدند که این بازی با وجود تفاوت هایش همچنان یک سولز لایک بی نظیر است.

گیمپلی

سیستم مبارزه Sekiro را باید موفق‌ترین بازتعریف‌های فلسفه گیم‌پلی FromSoftware دانست. حذف کامل سیستم استقامت که در Dark Souls محدودکننده تعداد ضربات و حرکات بود) و جایگزینی آن با مکانیزم Posture ، قلب تپنده این بازی است : هر شخصیت ، بازیکن یا دشمن ، علاوه بر نوار سلامتی ، نواری از تعادل روانی و فیزیکی دارد که با دفاع صحیح (Deflect) ، حملات پیاپی و ضدحملات هوشمندانه پر می‌شود ؛ به محض پر شدن کامل این نوار ، فرد بی دفاع میشود و در برابر یک Deathblow کاملاً آسیب‌پذیر می‌شود. این سیستم ، تمرکز مبارزات را از صرفاً کاهش سلامتی حریف ، به یک رقص تاکتیکی و پرریتم از دفاع ، ضدحمله و زمان‌بندی دقیق تغییر داد که از سوی تقریباً تمام منتقدان به‌عنوان یکی بهترین مکانیک های مبارزه ستایش شده است.

قابلیت‌های تازه‌ای مانند Grappling Hook ، که امکان حرکت عمودی و دسترسی سریع به بلندی‌ها را فراهم می‌کند ، همراه با ابزارهای Shinobi Prosthetic قابل ارتقا ، مانند شمشیر آتشین یا تبر ، تنوع تاکتیکی قابل توجهی به مبارزات و مخفی‌کاری بازی می‌بخشند. مکانیزم Resurrection ، که به بازیکن امکان می‌دهد پس از مرگ ، یک‌بار در همان لحظه دوباره زنده شود ، نیز نوآوری دیگری است که به‌طور مستقیم به عنوان بازی Shadows Die Twice اشاره دارد و لایه تازه‌ای از ریسک و تصمیم‌گیری تاکتیکی به مبارزات دشوار اضافه می‌کند.

با این حال ، همین تمرکز شدید بر یک سبک واحد مبارزه ، موضوع اصلی انتقاد بخشی از طرفداران قدیمی مجموعه سولزلایک است ؛ برخلاف Dark Souls یا Bloodborne که امکان ساخت شخصیت با سبک‌های کاملاً متفاوت (دفاعی ، جادویی ، تهاجمی و غیره) وجود داشت ، Sekiro بازیکن را ملزم می‌کند دقیقاً همان سبک از پیش تعیین‌شده مبارزه را بیاموزد ؛ محدودیتی که هرچند از نظر طراحی ، عمق و انسجام بی‌نظیری به سیستم مبارزه بخشیده ، ارزش تکرار و تنوع تجربه‌های شخصی را ، در مقایسه با آثار پیشین همین استودیو ، کاهش داده است. نبود کامل هرگونه سیستم چندنفره نیز که پیش‌تر یکی از ارکان هویتی مجموعه سولزلایک بود ، در Sekiro به‌طور کامل حذف شده است.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، Sekiro یکی از خیره‌کننده‌ترین و از نظر هنری منسجم‌ترین آثار FromSoftware را ارائه می‌دهد. بازآفرینی دوران Sengoku ژاپن ، با معابد چوبی ، جنگل‌های افرا رنگارنگ ، دژهای سنگی و کوه‌های مه‌آلود ، فضایی به‌شدت اصیل و در عین حال شاعرانه خلق می‌کند که به‌خوبی روح فیلم‌های کلاسیک سامورایی ژاپنی، به‌ویژه آثار آکیرا کوروساوا ، را در خود بازتاب می‌دهد. طراحی عمودی مراحل ، که با قلاب‌انداز شینوبی به‌طور کامل قابل کاوش است ، امکان تجربه هر منطقه از زوایای متعدد و مسیرهای جایگزین را فراهم می‌کند ؛ ویژگی‌ای که آن را از نظر طراحی سطح ، به یکی از خلاقانه‌ترین آثار این استودیو تبدیل کرده است.

طراحی نبردهای باس ، به‌ویژه در برابر شخصیت‌هایی مانند Guardian Ape یا Isshin در نبرد پایانی ، از نظر بصری و کارگردانی صحنه ، در سطحی سینمایی و خیره‌کننده قرار دارد.صدا گزاری بازی در سطح بسیار خوبی قرار دارد و افکت های سوتی و موسیقی بازی نیز حس و حال ژاپن دوره سنگوکو را به خوبی به نمایش میگزارد. طراحی محیط ، دشمنان و حتی سلاح ها و ابزار های بازی هم به خوبی انجام شده و به خوبی فرهنگ ژاپن را به رخ میکشد.

 بازی Sekiro: Shadows Die Twice را باید متفاوت ترین آزمایش FromSoftware در سال‌های اخیر دانست ؛ تصمیمی که با کنار گذاشتن کامل فرمول آشنای ساخت شخصیت آزاد مجموعه سولز لایک ، ریسک بزرگی را به جان خرید و در عوض ، عمیق‌ترین و دقیق‌ترین سیستم مبارزه کل کارنامه این استودیو را به بازیکنان هدیه داد. سیستم Posture ، طراحی عمودی سطوح و بازآفرینی اصیل دوران Sengoku ، همگی نشان می‌دهند که این ریسک ، از نظر کیفیت نهایی ، کاملاً به ثمر نشسته است. با این حال ، همین تمرکز انحصاری بر یک سبک مبارزه ، که مانع از تنوع ساخت شخصیت و کاهش ارزش تکرار بازی نسبت به آثار پیشین شده ، همراه با نبود کامل سیستم چندنفره و برخی بازچرخانی‌های بصری، کاستی‌های واقعی و قابل درکی هستند که نباید نادیده گرفته شوند.