نقد و بررسی بازی Resident Evil 9:Requiem

بازی Resident Evil 9:Requiem در ۲۷ فوریه ۲۰۲۶ توسط کپکام برای PS5، Xbox series X/S، PC و Nintendo switch 2 عرضه شد و جدید ترین عنوان مجموعه رزیدنت ایول محسوب می‌شود؛ عنوانی که دقیقاً هم‌زمان با س30 امین سالگرد تولد این فرنچایز عرضه شد و از همان ابتدا با هدف جشن گرفتن تمام دوران‌های تاریخ این مجموعه طراحی شد. این بازی به‌طور کامل دو شخصیت اصلی قابل‌بازی را در طول یک کمپین واحد ترکیب می‌کند: گریس اشکرافت ، تحلیلگر تازه‌کار FBI و شخصیت کاملاً تازه این مجموعه ، و لیان اس. کندی، محبوب‌ترین چهره فرنچایز که اکنون به‌عنوان مأمور سازمان DSO فعالیت می‌کند.

رزیدنت ایول رکوییم با استقبال گسترده و در واقع، درخشان‌ترین بازخورد انتقادی یک نسخه اصلی این مجموعه از زمان رزیدنت ایول ۴ در سال ۲۰۰۵ روبه‌رو شد و به‌عنوان یکی از بهترین بازی‌های سال ۲۰۲۶ معرفی شد؛ هرچند این نمره همچنان کمی پایین‌تر از بازسازی‌های نسخه دوم و چهارم باقی مانده است.

داستان

داستان بازی، گریس را در حالی دنبال می‌کند که برای بررسی مرگ‌های مشکوک میان بازماندگان حادثه راکون سیتی ۱۹۹۸، به هتل رنوود اعزام می‌شود؛ همان مکانی که مادرش، آلیسا اشکرافت ، دقیقاً هشت سال پیش در آن به قتل رسیده است. تحقیقات گریس او را به دام دکتر ویکتور گیدیون، پژوهشگر سابق آمبرلا، می‌اندازد و او را به مرکز مراقبت مزمن رودز هیل منتقل می‌کند؛ در همین حین، لیان که به‌طور مستقل در حال بررسی یک بیماری مرموز میان بازماندگان راکون سیتی است، سرنخ‌های خود را به همان مکان دنبال می‌کند.

ساختار روایی رزیدنت ایول رکوییم را می‌توان جسورانه‌ترین تجربه داستانی این فرنچایز در سال‌های اخیر دانست؛ بازی به‌طور تقریباً مساوی میان دو شخصیت با شخصیت‌پردازی، سبک روایی و سطح آسیب‌پذیری کاملاً متفاوت تقسیم شده است. شخصیت گریس ، به‌عنوان تازه‌واردی مضطرب و بی تجربه است ؛ او نخستین شخصیت اصلی مجموعه است که آسیب‌پذیری روانی واقعی را به نمایش می‌گذارد و همین ویژگی، ارتباط احساسی عمیقی با بازیکن ایجاد می‌کند. رابطه پویا میان گریس تازه‌کار و لیان باتجربه نیز، هم از نظر روایی و هم از نظر گیم‌پلی تنوع خوبی به بازی داده.

یکی از رایج‌ترین انتقادات منتقدان این است که پس از گذشت نیمی از بازی، تمرکز داستانی تقریباً به‌طور کامل از گریس به لیان منتقل می‌شود و شخصیتی که تا آن لحظه قلب تپنده روایت بود، عملاً از داستان محو می‌شود؛ روندی که بسیاری آن را فرصتی از دست‌رفته توصیف کرده‌اند. همچنین، بخش‌های پایانی بازی که لیون را به بازگشت به ویرانه‌های راکون سیتی می‌برد، با صحنه‌های اکشن بسیار اغراق‌آمیز (از جمله بخش تعقیب‌وگریز با موتورسیکلت) همراه است که برخی منتقدان صراحتاً آن را یادآور همان لحظات جنجالی و مورد انتقاد رزیدنت ایول ۶ توصیف کرده‌اند. پیوندهای داستانی بازی با نسخه‌های پیشین مجموعه نیز به خوبی طراحی نشده اند و برخی نبردهای باس پایانی نیز از عمق و طراحی کافی برخوردار نیستند.

گیمپلی

بعد از انتقادات گسترده درباره نسخه های پیشین ، در این نسخه دیگر خبری از ادغام ژانر بقا با اکشن نیست و در عوض کپکام با طراحی دو سبک کاملاً متفاوت برای دو شخصیت اصلی توانستد هر 2 گروه طرفداران را راضی نگه دارد. بخش‌های گریس، که به‌ صورت پیش‌فرض از دوربین اول‌شخص استفاده می‌کنند، به‌طور مستقیم از میراث رزیدنت ایول ۷ الهام گرفته‌اند؛ او ضعیف، کند و کم‌مهمات است و باید بیشتر مسیر خود را با مخفی‌کاری طی کند. سیستم تازه جمع‌آوری منابع برای ساخت مهمات و آیتم‌های دفاعی نیز مکانیزمی درگیرکننده است که تنش بازی را به‌طور محسوسی افزایش می‌دهد. در مقابل، بخش‌های لیان به صورت پیش فرض از دوربین سوم‌شخص و سبکی اکشن‌محور و شبیه به رزیدنت ایول ۴ ریمیک بهره می‌برند؛ او مسلح‌تر، سریع‌تر و حتی مجهز به تبر است که تجربه‌ای پرشتاب و اکشن را در تضاد کامل با بخش‌های گریس ارائه می‌دهد. قابلیت جدید جابه‌جایی آزادانه میان دوربین اول‌شخص و سوم‌شخص در هر دو بخش نیز، به بازیکن آزادی انتخاب در نحوه تجربه هر سبک را می‌دهد.

با این حال، این ساختار دوگانه بدون نقص نیست. بسیاری از منتقدان به ظرفیت بسیار محدود موجودی گریس ایراد گرفته‌اند؛ محدودیتی که به‌جای افزایش واقعی تنش، صرفاً باعث رفت‌وآمدهای مکرر و خسته‌کننده میان صندوق ذخیره و صحنه اصلی می‌شود. از سوی دیگر، بخش‌های لیان، با وجود هیجان‌انگیز بودن، از سوی برخی منتقدان به‌عنوان نسخه‌ای ساده‌شده‌تر و کم‌عمق‌تر از سیستم مبارزه رزیدنت ایول 4 توصیف شده است؛ بازی گزینه‌های ارتقا و تنوع سلاح کمتری نسبت به لیان در نسخه چهارم در اختیار دارد و این ارتقا ها فقط در نیمه دوم بازی در دسترس قرار میگیرند.

طراحی بصری و گرافیک

از نظر بصری، رزیدنت ایول رکوییم با بهره‌گیری از نسخه به‌روزرسانی‌شده RE Engine، یکی از خیره‌کننده‌ترین آثار این فرنچایز محسوب می‌شود. طراحی مرکز مراقبت رودز هیل، با راهروهای تاریک، بیماران زامبی‌شده‌ ، فضایی به‌شدت آزاردهنده و روان‌شناختی خلق می‌کند که به‌طور گسترده ستایش شده است. بازگشت به ویرانه‌های راکون سیتی در نیمه دوم بازی نیز، با ترکیبی از نوستالژی و طراحی صحنه‌های عظیم، تجربه‌ای بصری چشم‌نواز برای طرفداران قدیمی فراهم می‌کند و به خوبی فضای آخر و زمانی راکون سیتی را به نمایش میگزارد.

طراحی هنری بازی خیره کننده است و کپکام با الهام از نسخه های پیشین خود فضا های متفاوت را به خوبی با وحشت ترکیب کرده و محیط هایی دلهره آور را خلق کرده است. محیط های بازی به گونه ای طراحی شده اند که بازیکن را در یک هزارتوی بزرگ قرار میدهد و به مرور با پیشروی بازیکن محیط ها و میانبر های بیشتری در دسترس او قرار میگیرد و بازیکن میتواند ساعت هخای محیط بازی را جست و جو کند و راه خود را گم کند.

طراحی صدا و موسیقی بازی نیز در سطحی بسیار بالا قرار دارد؛ صدا گزاری بی نقص گریس که بازیکن را در دل بازی جا میدهد و شوخی های طعنه آمیز لیان که پکیج را کامل میکند. از نظر فنی، بازی در پلتفرم‌های نسل جدید عملکردی روان و پایدار ارائه می‌دهد و حتی نسخه نینتندو سوییچ ۲ نیز از سوی منتقدان به دلیل بهینه‌سازی قابل قبول مورد تحسین قرار گرفته است.

رزیدنت ایول رکوییم را می‌توان یکی از بهترین و جاه‌طلبانه‌ترین آثار مدرن این فرنچایز دانست؛ اثری که هرچند به سطح بی‌نقص بازسازی‌های نسخه دوم و چهارم نمی‌رسد، اما با موفقیت ثابت می‌کند که کپکام پس از سی سال، همچنان می‌داند چگونه هویت متنوع و پیچیده رزیدنت ایول را بدون قربانی کردن کیفیت کلی حفظ کند؛ جشنی درخور برای سی‌امین سالگرد یکی از تأثیرگذارترین فرنچایزهای تاریخ صنعت بازی.